Uit alles blijkt een scheppende gedrevenheid

Doireann Ní Ghríofa is een dichter die zich nu aan proza heeft gewijd. Ze heeft een waanzinnige manier van bestaan. Kinderen krijgen, voor de kinderen zorgen en dan nog gedichten en boeken schrijven. Voor haar gedichten heeft ze al veel prijzen en beurzen gewonnen om te schrijven, maar dit boek heeft er nog veel meer gekregen.
Ze heeft het geschreven voornamelijk gedurende drie uur midden op de dag, voordat ze haar jongste kind weer van de kinderopvang moest ophalen. Ze werkt met werklijstjes om dat allemaal te realiseren en dat lukt haar niet. Terwijl ik het boek las, maakte ik het schrijfproces mee (al weet ik natuurlijk niet hoeveel fictie het bevat). Gewoonweg waanzinnig, de uitputting nabij.
In een interview vertelde ze dat ze geen professionele schrijfkamer/bureau/kantoorsituatie heeft. Het schrijven van het boek vraagt voor haar om een bepaalde sfeer. Daarom reed ze met haar auto naar het dak van een parkeergarage waar ze mooi uitzicht had en ruimte en licht ervoer. Dan het kind ophalen, koken, schoonmaken, achter de kinderen aanrennen, opruimen en steeds een moment vinden om aan het boek te werken. In de weekenden rent ze gelijk na het eten weg naar de laptop, haar man neemt de zorg over en 's nachts wordt ze wakker en mailt nog gauw even een inval naar zichzelf. Zo ontstond een boek dat ik niet weg kon leggen voor ik het uit had.
De Ierse teksten die in het boek staan zijn reeksen van klanken die ze volgens mij allemaal weer in het Engels vertaalt.
Dat proces vindt ze heel raar, want haar Ierse gedichten zelf vertalen in het Engels voelt alsof ze verraad pleegt aan de tekst.
In dit boek voelt ze in zichzelf de geest van een Ierse vrouw spreken, het zijn de regels van een groot gedicht waar al heel veel wetenschappers (mannen) een dorre, niet doorleefde vertaling in het Engels hebben gemaakt. Zij stelt dat het gedicht van een vrouw is en dat die het alleen kan vertalen (voor mij duidelijk een referentie naar het gedicht van Amanda Gorman 'The hill we climb') ook al heeft die geen wetenschappelijke studie achter de rug.
De gedrevenheid waarmee het is geschreven dwong mij om het in één keer uit te lezen.