Meedenken in het hoofd van een scherpzinnige persoon die een sufferd wil worden

Ik heb vaak hard gelachen om de gedachtenspinsels van Tobi. Er zit een roman in, maar ik weet niet of die er helemaal uit is gekomen. Wel is het een geinig boek, juist omdat er zo humoristisch geschreven wordt over alle ellende die er bij het ontdekken van een andere identiteit naar boven komt.
Mannen zijn sufferds omdat ze niet beseffen hoeveel invloed ze in de maatschappij hebben. 'Tobi' verwondert zich daarover bij de joodse begrafenis van haar moeder. Haar moeder wordt verborgen voor het oog van de medemens, maar het laken wordt toch nog even geopend omdat de man het moment niet heeft meegemaakt. Als hij knikt wordt het laken definitief gesloten. Sofie (die meer man wil worden: Tobi) beseft dat zij kan knikken, maar dan zal het laken niet gesloten worden, hoe hard ze ook knikt.
Mooi vind ik ook dat ze andere media erbij haalt. Zo kun je naar het programma 'Lesbiennes' van de 'De hokjesman' kijken en dan zie je haar met haar hoedje en haar vriendin (met de dikke billen) met zonnebril ook echt.
Het meedenken met de snelle gedachten van de schrijfster is soms duizelingwekkend, maar steeds zit er dan weer een pauze in voor een grapje. Zo bij voorbeeld bij het k1iezen van de plaats van het graf van haar moeder komt er een hele reeks grappen en grollen, waar de begrafenisondernemer aan mee doet. In plaats van te huilen moet ze lachen, maar dat gaat dan ook ineens weer over.
Mooi vind ik ook hoe de seksualiteit aan bod komt, niet in een allesonthullende grove beschrijving van de handelingen, maar van de gevoelens. Dat maakt dat ik het boek met plezier heb gelezen.
De keuze om een klein mager mannetje met een jongensachtige uitstraling te worden, is voor mij nog niet vanzelfsprekend een succesvolle onderneming. Ik hoop dat Tobi nog veel knikjes mag geven die door de omgeving worden opgemerkt.