Mooie schets van het sefardische leven in het Nabije Ooosten

Het is een inspannend boek om te lezen, want het is als een telefoongesprek van iemand in de trein, waarbij je alleen de beller hoort praten, maar geen ractie van de andere kant krijgt. Die moet je als lezer erbij denken. Soms is dat makkelijk omdat de beller heel veel praat, maar moeilijk naarmate de beller minder woorden gebruikt.
Het boek gaat over zes generaties Mani, waarbij er steeds een ramp gebeurt waardoor de hoofdpersoon sterft (zelfdoding of moord door vervolging). Er blijft echter steeds een kind in leven dat het verhaal voortzet. Op deze manier wordt de geschiedenis van Israël aan de hand van de famie Mani verteld, maar wel van het heden naar het verleden (omstreeks 1700).
Een lijn in het verhaal lijkt ook op die in het boek ‘Billard um halb zehn’ van Heinrich Böll. De ene generatie vernielt wat een vorige generatie heeft gebouwd of heeft verricht.
Er wordt breed gekeken door de Mani’s, maar ik denk niet dat de omgeving er ook zo ver denkt als hij stelt dat de mensen in het Midden-Oosten eigenlijk allemaal joden zijn, maar dat ze het nog niet weten en beseffen.
Al met al is het een heel mooi beeld van het Midden-Oosten door de ogen van joden die daar vele generaties hebben geleefd.