Een heel diepzinnig geheel met heel veel tolerantie voor alles wat wordt gedaan rond multiple sclerose

In 1990 koos Renate Rubinstein voor de dood, moe van de strijd om door te leven met de gevolgen van multiple sclerose. In dit boek vertelt ze over haar ziekte en over allerlei zaken die aan de orde komen voor mensen die aan een ongeneeslijke ziekte lijden. Over artsen en hoe over artsen wordt gedacht door patiënten die de slechte boodschap krijgen. Over de vraag of mensen moeten weten of ze de ziekte hebben, ook al willen ze het niet weten. Over de doodsvraag als het lijden ondraaglijk dreigt te worden. En altijd weer haar getuigenis over de hoop op genezing. En als de reguliere arts het niet meer weet vindt ze het legitiem om (obscure) alternatieve genezers te benaderen.
Dit is een boek voor iedereen die zelf met een ongeneeslijke en aflopende ziekte heeft te maken, maar ook voor de mensen die met ongeneeslijke zieken omgaan.
Ik heb een oudere versie gelezen (1985) zonder alle opsmuk van de laatste druk. Ik ben onder de indruk.
Ik weet dat ze veel tegenstanders had. Elk gesprek dat ze voerde eindigde wel in discussie. En ze kon moeilijk ongelijk erkennen, maar in dit boek merk ik daar helemaal niets van.
Het is wonderbaarlijk hoeveel er in dit kleine boek diepgravend aan de orde komt. zulke openheid zonder humbug sprak mij erg aan.