Met afstand en nabijheid geschreven, autobiografisch verslag over het leven van patiënten en cliënten in ziekenhuizen

Een wonderbaarlijk heldere beschrijving over het leven in ziekenhuizen door het oog van de patiënt/cliënt.
Ik ben wel eens op bezoek geweest op de PAAZ van een ziekenhuis. Ik was daar een buitenstaander, ik groette maar kreeg van de bewoners geen reactie. Echter door dit boekje heb ik veel meer inzicht gekregen in het doen en laten van de patiënten op zo'n afdeling.
Wat uit dit verslag blijkt is dat de begeleiding van Martine Bijl heel attent is. Zo loopt er iemand van de verpleging achter Martine aan als ze denkt zelf de weg te weten op de psychiatrische afdeling in het ziekenhuis en prompt verdwaalt. Die persoon zegt niet dat ze fout gaat, maar dat ze 'toevallig' dezelfde kant op moet. Samen komen ze er dan. Mooie manier van handelen, vind ik.
En ook wat het vraagt van de familie en een schets hoe sommige mensen zich geen raad weten met de situatie van hun partner. Soms ergert ze zich aan familie die geen aandacht geeft aan de bewoner, maar vraagt om aandacht voor zichzelf.
Ik heb er veel van geleerd.
Het boek kan gelezen worden als een roman, maar het is tegelijkertijd non-fictie. Dat vind ik heel knap gedaan.