Veel mooie gedichten, maar ze doen mij steeds meer gedateerd aan

Inde jaren zeventig brachten de woorden van Achterberg mij meer in beroering dan nu. Ik vond het leuk hoe hij met rijm omsprong. Wat blijft hangen is bij voorbeeld uit het gedicht November: 'De dagen van November, grijs als een emmer'. Gelijk zie ik daar de gedateerdheid want verzinkte emmers met hun grijze patina worden niet meer gemaakt.
Beklemmend vind ik de gedichten waarin hij (in zijn egoïsme) met mooie woorden klaagt dat de dode vrouw (gaat het over zijn hospita?) nooit meer haar zorgvuldige handelen zal zien en in het lege huis nooit meer haar woorden zal horen. En als hij dicht dat de dode nu altijd van hem is en dat hij die niet hoeft te delen met anderen, dan huiver ik daarvan.
In de cyclus 'Zestien ' komt dat veel minder over. Hij heeft daar een droom van een lief meisje van zestien dat zich door hem gezeggen laat. Maar haar heeft hij dan ook niet gedood.
De bundel Jezus schreef in het zand. Raakt het thema van vergeving op een hele mooie manier aan.Het eerste gedicht gaat over het tweede leven van hemzelf dat hij gezuiverd uit handen van Jezus ontvangt en eindigt met de vergeving van de overspelige vrouw. Dat vind ik zuiver poëzie,.
In de taal heb ik daar meer moeite mee dan in de schilderkunst. Woorden doen meer met mijn geweten dan schilderijen van Caravaggio. Al denk ik dat als ik de nabijheid van een moordenaar ben, nooit geheel ontspannen en vol vertrouwen zou kunnen zijn.
Zijn gedicht over de directeur die hem zo lang gevangen kan houden tot hij wordt wat de directeur voor goed houdt, is mooi geformuleerd. Toch heb ik het daar nu moeilijker mee dan vroeger. In die zin dat ik over hem als ziek mens ga denken, terwijl ik het vroeger neutraler las en zag als waar punt dat voor elke geesteszieke geldt: je bent niet meer vrij.
Vroeger vijf sterren, nu vier.