Meeleven met de sores van de schrijver om een mooi boek te schrijven

Ik denk dat hoe minder een schrijver vraagt van de lezer van het werk, des te minder kun je over de inhoud van een boek zeggen. Hooguit kun je het recept beschrijven zonder toevoeging van de ingrediënten. Dit geldt voor schrijvers van boeken als Arendsoog, Biggles, de Kameleon en bij volwassenen van schrijvers van OSS 117, James Bond en veel thrillers. Vaak komen er nog nieuwe boeken uit als de schrijver is overleden, omdat de naaste familie het schrijven over dezelfde hoofdpersoon voortzet. Soms merkt de lezer dat, maar niet altijd.
Dat geldt niet voor het boek Waagstukken van Charlotte van de Broeck. Het is onderzoek, fantasie, reisverslag, frustratie en poëtisch proza ineen.
Ik vind het een boeiend boek, vooral vanwege het dubbele of zelfs veelzijdige karakter. Enerzijds lijkt de titel te slaan op het werk van architecten, dat als resultaat genadeloos voor de ogen van de omgeving te kijk staat. Anderzijds geldt het voor de schrijver die zichzelf met haar schrijfsels bloot stelt aan de aandachtige kritische lezer. Het gaat minder over de bouwsels van de architecten als wel over de architecten zelf. Zo geldt dat dan ook over de schrijver van dit boek, maar daarnaast maken we het ontstaansproces van dit boek mee en hoe haar omgeving (vaak) afwijzend op haar fanatisme reageert. De schrijver zorgt daarnaast ook nog voor extra verwarring door zich dichterlijke vrijheden te permitteren bij de bezoeken. Hieruit blijkt dat het boek niet alleen over de architecten (en in mindere mate hun werk) gaat, maar ook over de schrijver. Wat zou ze doen als haar boeken mislukken terwijl ze haar ziel en zaligheid er voor over heeft?
De architecten vormen het uitgangspunt en dan gaat het over architecten die een eind aan hun leven maken omdat hun werk uiteindelijk niet is geworden wat ze ervan verwachtten of in hun ogen een totale mislukking is.
De beschrijvingen over de bezoeken aan de locaties zijn de moeite waard. Veel inspanningen zouden vermijdbaar zijn door maar op het internet te kijken, maar dan mis je de couleur locale.
Wat opvalt is dat het bij de verhalen vaak om Urban legends gaat. Waar sprake zou zijn van zelf­doding blijkt in ongeveer de helft van de verhalen de architecten nog voort te leven. Of het dan nog vanwege het bouwwerk is, blijft de vraag.