Opperste concentratie blijft ook bij het tweede deel een voorwaarde voor de lezer.

Zoals ik in mij recensie van 'Zij die volgen' al aangaf, een doorwrocht 'bouwwerk', een uiterst complex bouwwerk, met verborgen kamers, ondergrondse gangenstelsel etc., voor mij als eenvoudig lezer vaak bijna te complex (soms niet meer helemaal te volgen), maar desondanks (misschien juist daarom) heb ik dit tweede deel van 'De broederschap trilogie' verslonden. De schrijfstijl is zeer goed, situatie beschrijvingen zijn inzichtelijk, de hoofdrolspelers Fredrik Beier en Kafa Iqbal worden heel goed neer gezet in eerste instantie vooral Fredrik Beier (zijn hersenspinsels, verwikkelingen thuis situatie, persoonlijke vragen/situatie, omgang met collega's enz.)om Kafa Iqbal hangt nog een sfeer van een sfeer van geheimzinnigheid, in dit tweede deel wordt iets meer van haar persoonlijke achtergrond prijsgegeven (maar niet te veel, dus extra spannend). Het persoonlijke leven wordt van de hoofdrolspelers wordt fantastisch verweven in het verhaal, dit ervaar ik als lezer als een behoorlijke meerwaarde.
Persoonlijk ben ik gefascineerd door de complexiteit van deze trilogie, werkelijk doorwrocht en het oog voor ogenschijnlijke niet ter zake doende detaillering, bijv. dat de Fredrik tijdens het uit laten van 'zijn' hond, een drol van van hond in een plastic zakje doet en in een bak weggooit, deze detaillering kom ik steeds tegen. En oh ja, de spanning; spannend van het begin tot de laatste pagina.
Ik vind dit deel nog beter dan het eerste deel, dit komt voornamelijk omdat ik toen de eerste vijftig pagina's iets te vrijblijvend heb gelezen en die fout kan je met het lezen van deze trilogie je absoluut niet veroorloven. Die namen, veel namen, dubbele namen, aanduidingen van personen en het aantal personen.
Ik kijk uit naar het derde deel