Boeiend en belangrijk

Mijn eerste boek van 2022, en meteen een voltreffer.
Ik wil een pleidooi houden voor dit boek, want het krijgt weinig aandacht terwijl het niet alleen een heel boeiend en meeslepend egodocument is, maar ook een aanklacht tegen de manier waarop mensen, die gedwongen worden opgenomen in een psychiatrische kliniek, worden behandeld. Want die is volgens de auteur niet menswaardig.
Imke Gilsing is een dertiger, antropologe en filmmaakster. Ze maakt vooral films die ervoor moeten zorgen dat groepen mensen in verre landen een beter leven kunnen krijgen, ze heeft een hoge 'do good' drive.
En de neiging om zichzelf keer op keer voorbij te lopen. Ze gaat op advies van haar baas, die haar net ontslagen heeft, een week in retraite en raakt daar in een psychose. Ze wordt uiteindelijk gedwongen opgenomen op de PAAZ van het Máxima MC in Eindhoven en komt in de isoleercel terecht omdat ze 'onhandelbaar ' is. Ze denkt dat ze Tinkerbel is en getrouwd met Jelle Brandt Corstius. Ze baart 5 kinderen en doet mee aan een tv-quiz waarin ze naakt moet dansen. Deze hele psychotische fase wordt in detail besproken en toen ik het las dacht ik: waarom? Dit kan ook in twee bladzijden samengevat. Maar later realiseerde ik me dat ze dit bewust heeft gedaan, om te laten zien hoe het is om een psychose te hebben, hoe je zo'n isoleercel ervaart en dat het opgesloten zijn in zo'n cel het alleen maar erger maakt.
Als ze na 10 dagen tot zichzelf komt volgt het verhaal over hoe het zo ver gekomen is, Gilsing schetst haar leven tot dan toe en het wordt haar steeds duidelijker waar de problemen zijn ontstaan. Ze schrijft erg goed, meeslepend en invoelbaar. Een filmmaker is ook een verhalenverteller, en dat is goed te merken.
Als je net als ik nieuwsgierig bent naar de drijfveren van andere mensen, en geïnteresseerd in hoe mensen in een psychose kunnen raken en wat dat met je doet, dan is dit jouw boek!