Herkenbaar met een disclaimer

Maaike Helmer begint haar boek met een disclaimer: dit is háár verhaal over autisme, en ze zegt dit omdat autisme er voor iedereen anders uitziet; ze benoemt ook wel wat aspecten die ik zelf niet herken; niet om kunnen gaan met kleine veranderingen (zoals een ander restaurant dan waar ze altijd komt, verrassingsmenu's) maar wel met hele grote veranderingen. Daarom heeft ze ook een aantal jaar als model kunnen werken.
Als ze pijn heeft , kan ze dit niet uiten, waardoor ze in een aantal hele pijnlijke en soms zelfs levensgevaarlijke situaties terecht komt.
Wat wel algemeen herkenbaar is, zeker voor mensen die laat in hun leven de diagnose 'autisme' kregen (Helmer was in de 40 toen ze haar diagnose kreeg, ik was zelf al 57) is het dubbele gevoel: opluchting dat je eindelijk weet waarom je 'anders' bent maar tegelijkertijd in een soort rouw terechtkomen, hoe had je leven kunnen verlopen als je dit eerder had geweten, en hoe nu verder?
Helmer beschrijft in dit boek haar leven vóór, tijdens en ná de diagnose, en dat doet ze goed. Ze heeft een vlotte pen en analyseert haarscherp wat er met haar gebeurt. Haar beschrijvingen van het pesten (omdat ze afweek van de norm), zowel op de lagere als op de middelbare school, zijn hartverscheurend. Gelukkig kan ze uiteindelijk goed leven met haar autisme. Een goed boek, zowel voor mensen met autisme als voor mensen die geïnteresseerd zijn in neurodivergentie.
En nog een oproepje: er zijn nog steeds mensen die het hebben over een 'stoornis' als het gaat om autisme. Stop daarmee, het is geen stoornis maar 'gewoon' anders werkende hersenen.