Kan bloot nog?

Ted van Lieshout onderzoekt de mogelijkheid om een boek voor de jeugd te schrijven met als belangrijk thema 'Bloot in de kunst'. Hij krijgt mailcontact met Frank Oldekerk, medewerker van het stadsarchief in Amsterdam, maar in feite is hij de sparring partner waarnaar Van Lieshout op zoek is; iemand die advocaat van de duivel is op de vragen en onzekerheden over de haalbaarheid van zijn project (Bloot in de kunst voor kinderen). Oldekerk is het klankbord van Van Lieshout, een geweten dat Van Lieshout laat beseffen dat zijn idee voor het boek misschien helemaal niet kan. Nu niet meer. Fraai is het als Van Lieshout de tegenwoordige bekrompenheid onder de loep neemt. Dat doet hij subtiel. Als ik het goed begrepen heb, dan kunnen sommige verhalen en gedichten van Annie M.G. Schmidt al niet meer door de beugel; te aanstootgevend. Terwijl dat in mijn tijd 'ondeugend' werd genoemd. Ik vrees dat Van Lieshout het goed gezien heeft. Ook zijn gedachten en zijn mails over de reacties in en over de documentaire over Michael Jackson, is, wat mij betreft, een goed voorbeeld van hypocrisie en kuddegedrag. Ik formuleer het een beetje kort door de bocht misschien, maar vorm zelf een oordeel en lees dit boek.