Warrig

Waar geheugenverlies al niet toe kan leiden. En dat is voor een thrillerschrijver natuurlijk een fantastisch uitgangspunt. Alex weet niet meer wie ze was en wat haar is overkomen, maar komt via via terug in het stadje waar ze, vermoedelijk, meer heeft meegemaakt dan een normale tiener zou meemaken.
Veel personen worden verdacht gemaakt. Verdacht van ...? Dat is niet helemaal duidelijk. De opbrengst is een verhaal waarin Alex op zoek is naar haar verleden en in het heden situaties herkent die haar steeds dichter bij haar herinneringen brengen. De logica van haar handelingen ontgaat me vaak genoeg. Een onhandige inbraak, die eigenlijk helemaal niets oplevert, behalve vragen. Wie was de beller?
Het is een behoorlijk warrig verhaal, waar niet of nauwelijks spanning in zit.
En dan volgt tegen het einde een plotwending! Waarom? Om het op de valreep nog even spannend te maken? Dat is niet gelukt, integendeel. Het maakt het verhaal nog warriger en ongrijpbaarder dan het al was. In het laatste hoofdstuk wordt nog even een semi-wetenschappelijke verklaring bedacht die deze plotwending enige legitimiteit moet geven. Die plotwending en het laatste hoofdstuk kosten Watson een ster.
En wat de opening van het verhaal betreft: is het interessant om te weten wie haar passeerde toen ze tegen een dood schaap was aangereden? En waarom dat dode schaap? Wie het weet mag het zeggen.