Kaj Peters over Spoorloos

Ik was niet bekend met eerder werk van Harlan Coben en kende dus ook niet met het karakter Myron Bolitar. Geeft niks, want dit is een stand-alone verhaal, waarbij je in principe geen voorkennis van eerdere delen bij nodig hebt.

In een opwelling belooft Myron Bolitar twee jonge meiden om hem te bellen als ze ooit van een feest komen en alleen een dronken bestuurder hebben om hen naar huis te brengen. Dat blijkt een fout. Een van hen belt op, laat zich naar een vriendin brengen en verdwijnt vervolgens spoorloos. Uit een enorm schuldgevoel gaat Myron op een zoektocht om de dame weer terug te vinden. En dan blijkt er een link te zijn met een eerdere verdwijning, en voelt hij de hete adem van een misdadige vader en de FBI in zijn nek.

Zoals iemand anders al zei ademt het boek een typisch Amerikaans sfeertje uit. Het speelt zich af in de suburbs, tussen de gegoede Amerikaanse burger (zoals we die hebben leren kennen in zoveel andere films en boeken). Gespreksonderwerpen komen dan ook geregeld terug op het barbecuen in de tuin en een goede school regelen voor het nageslacht. Ach, dat heeft allemaal wel zo zijn charme.

Ik kan het waarderen hoe Coben zijn karakters net dat beetje karakteristieker maakt door ze gekke trekjes en ongebruikelijke achtergronden mee te geven. Zo ontmoeten we in het eerste hoofdstuk een arts die zich interesseert in gezichten en daardoor zeker weet dat zij een verdwenen meisje ontmoet heeft. De schrijver had zich er vanaf kunnen doen met een gezichtsloze getuige, maar weet toch deze dame
- met een verwaarloosbare rol in het verhaal - enige diepgang mee te geven.

Ik heb zelf de Nederlandse vertaling gelezen. Het leest lekker makkelijk weg, maar er bleef toch iets aan me knagen. Er mist toch iets als je het niet in het oorspronkelijke Engels leest. Geen ''slang'', woordgrapjes komen een beetje flauw over, gesprekken klinken onnatuurlijk, etc. Absoluut geen slechte vertaling, wel eentje die het mankement van vertalingen an sich bevestigt.