Dode bloemen blijven dood

Ringo Gomez-Jorge is lifestyle journalist bij verschillende tijdschriften. Dode bloemen leven forever is zijn debuutroman. Het is een persoonlijk relaas over zijn leven tussen de stedelijke, hippe middenklasse. “Angst, luiheid en escapisme worden zonder veel franjes en met veel humor neergesabeld.” Zo belooft de achterflap.

Na enkele hoofdstukken bekroop me het gevoel, dat de schrijver in herhaling valt. Het boek leest eerder als een verzameling losse columns met kop noch staart dan als een roman. Het verhaal kabbelt voort en voort. Kon Gomez-Jorge me de eerste paar hoofdstukken nog wel boeien, later begonnen de – veelal op zichzelf staande hoofdstukjes - te vervelen. Dit kwam vooral doordat de schrijver zichzelf voortdurende herhaalde. En in zijn zwartgalligheid maakt hij nauwelijks een ontwikkeling door.

Er is zeker veel humor in dit boek te bespeuren, maar deze is van een zo’n zwartgallige en grove soort, dat ik er slechts sporadisch om kon glimlachen. Veel vaker riep dit ergernis op bij mij. Bijtende humor kan leuk zijn, te veel bijtende humor is dat niet meer. Maar hiervoor geldt natuurlijk ook dat smaken verschillen.

De schrijver heeft een vaardige pen waarmee hij in staat is om een scherp beeld te creëren voor zijn lezer: “Zo’n honderdvijftig man, van Filip tot Ronald, wandelde wat rond, babbelde wat, dronk wat en lachte wat.” En veel dialogen zijn levensecht geschreven en hierdoor geloofwaardig.
Toch ervaar je als lezer voortdurend afstand, hoe persoonlijk en schrijnend Ringo’s relaas over zijn angsten ook is, het raakte me nergens echt. Dit gold ook voor de andere personages, zoals bijvoorbeeld zijn vriendin, die nergens in het boek echt tot leven kwam.
Ringo strooit te pas en te onpas met moeilijke, onbekende, en interessant klinkende woorden als "non descript". Het aantal min of meer nietszeggende oneliners waarmee hij veel hoofdstukjes besluit, is ook talrijk.

Voor mij was het allemaal te veel van het goede: te veel grappen, te veel soortgelijke gebeurtenissen. Jammer, want met zijn scherpe blik en vlotte pen heeft deze schrijver zeker potentie. Meer ontwikkeling van de hoofdpersoon en minder herhalingen hadden dit boek mijns inziens naar een hoger plan kunnen tillen.
Twee sterren.