Overdaad schaadt

Ik ben een eiland is het persoonlijke verslag van Tamsin Calidas, die verhuist naar een klein eiland op de Schotse Hebriden. Het is de ultieme struggle: Calidas verliest alles wat een mens kan verliezen. Daarnaast krijgt ze te maken met een uiterst conservatieve, vijandige eilandgemeenschap. Uiteindelijk blijft voor haar absolute eenzaamheid over. Hoe ze eerst wegzinkt in het moeras van eenzaamheid, zij zich hier doorheen worstelt, en wat haar kracht geeft om weer boven te komen, daarover vertelt ze in dit boek.

De stijl van Tamsin Caladis is lyrisch, ze schijft prachtige volzinnen die als het ware meewiegen op de golven van de omringende zee. Dat zij een vrouw is wiens zintuigen wagenwijd openstaan lees je terug in haar stijl. Deze is in harmonie met de omgeving: het onherbergzame eiland waarin de krachten van de natuur nog belangrijker zijn dan die van de mens.

Haar respect voor die woeste natuur, de wijze waarop het haar lukt om in harmonie samen te leven mét deze natuur, dat is bewonderenswaardig. Begrijpelijk dan ook, dat zij inmiddels een inspirerend spreekster is op festivals zoals Crossing Border.

Maar de vele herhalingen van haar persoonlijke ervaringen en gevoelsleven zorgen ervoor, dat je als lezer op een bepaald moment het gevoel krijgt dat je het nu wel weet, en het misschien zelfs wat benauwd krijgt. Het boek heeft een erg hoog gehalte aan introspectie. De overige personages, bijvoorbeeld haar ex-vriend, worden eenzijdig en vlak beschreven. En een iets luchtigere benadering met eventueel wat zelfspot zou het boek mijns inziens ten goede zijn gekomen.

Dit is een boek voor lezers die geinteresseerd zijn in zelfontwikkeling en de relatie van de mens tot de natuur. Als je door de vele persoonlijke bespiegelingen heen leest, blijft er een mooie boodschap over die je op zijn minst weer even aan het denken zet.