Dolende zielen

De Vlaamse auteur Peter Terrin heeft zijn sporen op literair gebied inmiddels wel verdiend. Hij heeft diverse literaire prijzen gewonnen en zijn werk is in meer dan 15 talen vertaald.

Simon is een dolende ziel. Op 19-jarige leeftijd stopt hij met zijn studie en weet niet echt wat hij met zijn leven wil. In het verstikkende ouderlijke milieu, waarin zijn ouders de toekomst van hun zoon al haarfijn uitgestippeld hebben, voelt hij zich in elk geval niet langer thuis. Het liefst hangt hij met zijn beste vriend rond in Azzurra, het café bij het binnenzwembad. Daar, met op de achtergrond de blauwe gloed van het zwemwater, begint hij een affaire met de Carla, barvrouw, getrouwd en ruim twee keer zo oud. Carla is niet gelukkig in haar huwelijk met een gewelddadige man en de affaire met Simon is voor haar een welkome escape. Hun tot mislukken gedoemde relatie komt in een wervelstorm van enkele dramatische, ietwat mysterieuze gebeurtenissen terecht.

Peter Terrin’s schrijfstijl is sober en onderkoeld en kenmerkt zich door een grote precisie, waarmee hij de verschillende scenes beschrijft. Het is bijna alsof er een drone boven de gebeurtenissen hangt, die heel precies registreert wat er gebeurt. Het resultaat is filmisch. Het kost de lezer niet veel moeite om zich een levendig beeld te vormen van het verhaal. De schrijver bedient zich niet van onnodige verfraaiingen of lange zinnen om zijn verhaal te vertellen. Wel trakteert hij zijn lezer regelmatig op poëtische en rake beeldspraak, waarmee hij de sfeer haarfijn schetst:

“De hele dag is een feestelijk verpakte belediging.”
“Een café zonder enige pretentie, dat niets van hem verlangt, een onverschilligheid die hem omarmt als een bondgenoot.”

Al het Blauw lijkt in eerste instantie een vlot te lezen roman. Maar Peter Terrin doet wel een beroep op zijn lezer. Regelmatig verspringt het perspectief van personage naar personage, of bevind je je plotseling op een andere locatie of in een andere tijd. Deze wisselingen worden bijna achteloos gemaakt. En alles is geschreven in de tegenwoordige tijd, dus het is echt opletten geblazen. Ook doet de schrijver duidelijk een beroep op de fantasie van zijn lezer om het niet-vertelde zelf in te kleuren, of te laten wat het is.

De hoofdpersonen worstelen. Ze zijn niet tevreden met hun bestaan, dat is duidelijk. Hun handelen en gedachten worden nauwgezet beschreven, maar Peter Terrin gunt je geen inkijkje in hun hoofd. Wat hen werkelijk beweegt, welke emoties ze ervaren, wat ze voelen… dit zijn zaken waar je als lezer naar moet gissen. Hierdoor kan je niet echt meeleven met de personages, ze blijven oppervlakkige, koele wezens. De motieven voor hun keuzes worden helder beschreven, maar nergens voel je je echt geraakt door wat hen beweegt. Dus ben je op zoek naar een warmbloedig boek waarin je mee kunt leven met emoties en de verbinding tussen mensen onderling, dan zal dit boek je misschien minder aanspreken.

Toch is Al het blauw een interessante roman, al was het maar vanwege de prachtige beeldspraak en het filmisch beschreven kader waarin de tijdsgeest van de jaren 80 treffend tot leven komt. En een boek wat je aan het denken zet over onmogelijke liefde.

Drie sterren