Machtige finale, machtige trilogie!

Om maar met de deur in huis te vallen, ook dit laatste deel blies me weer compleet van de sokken! Mensenkinderen wat een dijk van een trilogie, letterlijk en figuurlijk.

Het gebeurt gewoon wéér. Je wordt getriggerd vanaf de eerste letter, je wordt bij je kraag gevat en dit verhaal weer ingetrokken en zowel de lijnen als de personages, het maakt allemaal indruk. De opbouw is ook weer zó fantastisch in deze.

Het is aan de ene kant thuiskomen want de personages en verhaallijnen zijn je bekend. Daarnaast word je ook net zo hard als in de andere delen in het nieuwe diepe geworpen. Het is prachtig hoe de aandacht in dit deel op Maren wordt gelegd en zich daaraan parallel weer de meest onmogelijke, spannende en intrigerende zaken voordoen. Ook dit doodenge (psychologische) gevecht wat zich tussen gevangenismuren, Misha en Skinner afspeelt is verslavend en pakt 100% aandacht.

Ik moet ook echt de schrijfstijl de hemel in prijzen. Wát formuleren, wát verwoorden en wát een kwaliteit is dit. Zulk schrijven is uniek en je absorbeert als lezer elk woord om maar niets te missen van al dit goeds. Waar Bronja de tijd nam voor deze trilogie, neem je zelf bewust de tijd om aandachtig en genietend te lezen. Wat ook genieten is, is elke keer ook de verrassing hoe het verhaal zich weer gaat ontwikkelen. De weg die Maren bewandelt had ik zó niet verwacht en had ik ook nooit zelf kunnen bedenken. Naast de nieuwsgierigheid hoe dit in godsnaam gaat aflopen zit je ondertussen nagelbijtend en fout grijnzend het gevangenisgebeuren te volgen. Hoe zal en kan dit dan eindigen, hoe?

OW MY JESUS. Niett… Jawell! De hel, wat een eind, ge-wel-dig. Dit is Groots met een Grote G!

Conclusie:

Wat een machtige finale en wat een machtige trilogie! Psychologische Thriller ten top.

Vijf sterren voor De Spiegelkoning.

Karin Meinen - Samenlezenisleuker