Non-fictie boek stukken beter

Nog niet zo lang geleden las ik een non-fictie boek over hetzelfde onderwerp, van Herman Portocarero. Tijdens het lezen van "Het Duitse meisje" kreeg ik de ernstige indruk dat het onderwerp in het fictieve verhaal eigenlijk gebruikt, uitgebuit werd.

Vanaf het begin zijn er beschrijvingen, die ik ken uit andere boeken. De situatie in Berlijn is door anderen beschreven, compleet met groene gordijnen, in fictie en non-fictie. Het gebruik van twee verhaal-lijnen zodat het 'heden' en verleden beschreven kunnen worden vanuit verschillend perspectief: bekende truc. En zo was er wel meer dat nogal ging irriteren in deze debut-roman. Ongetwijfeld wordt het de hemel in geprezen: geschreven door bekende journalist blah-blah.

Helaas: weinig vernieuwend, weinig inspirerend, nogal vermoeiend eigenlijk. Het boek van Portocarero blijft mijn favoriet en blijf ik warm aanbevelen. En al die scenes en toestanden die zo bekend voorkomen: lees wat Duitse literatuur die dit beschrijft en andere non-fictie. Wellicht dat je dan begrijpt dat ik absoluut niet weg loop met "Het Duitse meisje".