Narcisme

Wieringa, die zichzelf onmogelijk maakte bij een Nederlands museum (uitgebreid in de media geweest) had ruim op tijd een Engels headhunter bureau ingeschakeld. Begin je aan dit boek, lees dan ook even online na wat er allemaal speelde bij dat Nederlandse museum. Want de eerste paar bladzijden is Wieringa vooral druk bezig zichzelf schoon te praten.

Hij was z'n exit dus al aan het voorbereiden en na uitgebreid te hebben afgegeven op andere bij dat conflict betrokken partijen, start hij als directeur van het persoonlijke museum van de sjeik in Qatar. Wieringa vindt dat hij zichzelf goed heeft voorbereid (hij komt over als een typische arrogante Hollandse kwast). Maar nog voor de sollicitatie procedure echt start, blundert hij al en dat blunderen verdwijnt niet. Wieringa denkt een topbaan te hebben gescoord; een echte droombaan? Het had toch wel duidelijk moeten zijn - bij degelijke voorbereiding - , dat dit niet het geval kon zijn? Binnen drie jaar is Wieringa dan ook weg.

Sommigen vinden dit blijkbaar een uitstekend boek over Qatar? Je krijgt vooral tussen de regels door, een beeld van het expat leven en fraai is dat niet. Zoals Wieringa terloops opmerkt: middelbare school is voldoende om bakken met geld te verdienen - maar geen garantie dat de beste mensen er werken. Overigens: met expats bedoel ik niet alleen mensen uit westerse landen.

De hoeveelheid geld waar de elite over beschikt, trekt de nodige louche figuren aan. Macht en invloed hangen meer af van bijvoorbeeld familiebanden, dan van opleiding, kennis, intelligentie. Bovendien zegt niemand uiteraard neen tegen de sjeik.

Kunstroof, wapenhandel, steun aan terroristische organisaties (tot in Nederland aan toe)? Het komt allemaal voorbij, maar het is duidelijk dat illegale, corrupte, criminele toestanden nooit zullen worden aangepakt. Aan de ene kant is er meer dan voldoende geld om ongebreideld, met weinig inzicht of kennis kunst te kopen, kopen, kopen. Aan de andere kant is het onmogelijk een degelijk museumbudget op te stellen, of zelfs maar te zorgen dat unieke, extreem waardevolle kunstwerken onder de juiste condities worden tentoongesteld en bewaard voor latere generaties. Het is intriest.

Hoelang zo'n achterlijke kermis door blijft draaien? Op een gegeven moment wordt duidelijk, dat een aantal mensen zich er wel degelijk bewust van is, dat de bubbel elk moment uit elkaar kan spatten. Maar of dat wat gaat uitmaken voor een elite met vastgoed verspreid over de hele wereld, Zwitserse en andere bankrekeningen waarvan in één geval een deel van het vermogen beheerd wordt via een aftandse laptop of pc? En zal zo'n uiteengespatte bubbel een einde maken aan de corruptie, criminaliteit en uitbuiting?

Andere lezers merken terecht op, dat er weinig aandacht is voor het leven van mensen die het echte werk doen: arme mensen uit landen als Indonesië, de Filipijnen, India, Bangladesh en soortgelijke landen. In de media zijn er al decennia verhalen over uitbuiting in Qatar en andere Arabische landen. Wieringa schrijft meerdere keren over thee geserveerd door tea boys; maar wijdt geen woord aan eventueel seksueel misbruik. Wieringa stelt een Indonesische bediende een vraag, komt er achter dat de hele familie afhankelijk is van 1 salaris en hoopt dat een fooi helpt. Een museum medewerker wil een bezoek brengen aan familie? Tja, Wieringa hoopt het mogelijk te kunnen maken maar ja; of deze medewerker daarna weer in Qatar (en bij het museum) aan de slag kan?

En zo kabbelt het door: een vervelend, triest verhaal over een narcist in een narcistisch landje.
Overweeg je na lezing toch, om een tijdje in Qatar te werken? Lees je dan goed in op Engelstalige expat sites, want daar heb je véél meer aan dan dit boek.