Deze verhalen moeten verteld blijven worden!

Iris ter Haar is een jonge vrouw en een echte huismus. Maar wanneer haar wereldje telkens kleiner wordt, ze extreem veel last krijgt van paniekaanvallen en ze niet meer buiten durft komen, schakelt ze eindelijk hulp in. Helaas zijn de wachtlijsten voor psychologische hulp lang en zakt ze nog dieper weg. Wanneer ze eindelijk aan de beurt is, wordt duidelijk dat ze aan een paniekstoornis en agorafobie lijdt. Ze gaat in therapie, maar de weg is lang. Heel lang!

In dit boek beschrijft Iris haar leven met een paniekstoornis en agorafobie. Ze vertelt ook in geuren en kleuren over haar therapie. Als je denkt dat het gewoon wat praten is met een psycholoog, heb je het mis. Therapie is keihard werken. Ze volgt ook verschillende soorten therapie: cognitieve gedragstherapie, systeemtherapie, EMDR, groepstherapie,... Ze is ook heel open over haar medicatiegebruik.

Achteraan het boek laat ze haar vriend Steve nog aan het woord. Hoe is het voor hem om te leven met een partner met een paniekstoornis en agorafobie?

Er wordt nog altijd te weinig geïnvesteerd in psychische hulp. En daarom moeten verhalen zoals dat van Iris verteld blijven worden. Ik vind het alleen maar ontzettend moedig van haar en ik heb met veel interesse naar haar verhaal geluisterd.