Tot in de kist!

Joséphine woont in het woonzorgcentrum Den Groenen Hof. Ze is lid van het select clubje Thanatos, dat zelf het einde van leden een handje helpt als er niets anders meer mogelijk is. Dit doet het aan de hand van giftige planten die ze kweken in het tuintje van het woonzorgcentrum. Maar als directeur Tim Van Den Kerckhoven bekend maakt dat het tuintje moet wijken voor de bouw van een nieuwe vleugel, gaan de poppen aan het dansen. Het tuintje moet blijven en daarvoor gaat de club net niet over lijken. Of wel?

~

In het eerste deel van het boek vond ik Joséphine geen fijn personage. Haar denken en doen kwamen nogal naïef over op mij. Ze heeft ze nog allemaal op een rijtje, maar de plannen die ze uitdenkt stroken daar naar mijn beleving niet mee. Doorheen het boek maakt ze wel een grote sprong vooruit en toont ze dat ze heel snel kan handelen als iets niet volgens plan verloopt.

"Het verloopt niet helemaal volgens plan." is namelijk het meest gebruikte zinnetje in het boek. Alles wat ze bedenkt, loopt in het honderd. Je kunt wel zeggen dat Joséphine doorzettingsvermogen heeft.

Qua originaliteit weet de auteur van aanpakken. Naast de komische namen (zoals directeur Tim Van den Kerckhoven) is de absurditeit van het verhaal ook wel origineel te noemen. Realistisch niet helemaal, voor mijn beleving dan toch. Knap dat de auteur ook een maatschappelijk probleem in het boek verwerkt, zoals het vastbinden van dementerende bewoners.

Het verhaal leest door de korte hoofdstukken bijzonder vlot. Toch heb ik me af en toe geërgerd aan de absurditeit van heel het gebeuren. Het eerste deel vond ik maar matig, maar naar het einde toe wilde ik wel weten hoe het afliep en dat einde beviel me wel heel goed. De Thanatosclub weet van aanpakken. Tot in de kist!