Ik ben echt fan van Tarzan!

Tarzan is net als altijd heerlijk zichzelf. Hij bekijkt de wereld met een chagrijnige blik. Maar dan ineens gaat hij onbedoeld over een hek springen en wordt hij opgegeven samen met Tomaatje een wedstrijd te gaan doen. Na een lange reis zijn ze er eindelijk en kijkt Tarzan in de ogen van Leïka. En wat er dan allemaal gebeurt, dat moet je zelf lezen.

Ik kijk in de ogen die even diepzwart zijn als een nachtelijke hemel en even zacht als kuikendons. Ik voel me heel raar… Die ogen doen me aan iemand denken… En dat fluweelzachte vel ook. En die lange manen die wapperen in de wind…

Liefde in galop is het tweede deel in de serie over Tarzan de chagrijnige pony. Ik vind het boek echt wederom hilarisch! De wereld bekijken door de ogen van deze chagrijnige pony, echt geweldig! Tarzan weet de meest fantastische omschrijvingen over de zee en het strand te geven.
Zinnen als:
Ik heb alleen onthouden dat de zee een grote plas water is, tienduizend keer zo uitgestrekt en wild als een bergmeer, met golven die op een strook zand rollen.
Voor wie het niet weet, een strand lijkt op een lange zandbak aan de rand van het water.
Hoe mooi geschreven door Cécile Alix. En de vertaling van Ingrid Buthod heeft echt net zoveel humor als het origineel.
De grappige illustraties zijn overigens van Chiara Baglioni. Helaas zijn ze alleen op de kaft in kleur, al zijn de zwart/witte illustraties niet minder grappig. Ik was al fan vanaf deel 1, en jij?