Een spannend boek waar je na het lezen over blijft denken

Sofie wordt weer thuisgebracht na een weekje logeren bij Eva en Ruben, waarbij haar lievelingsspel verstoppertje is. Op de terugweg moet Sofie plassen en gaat Eva met Sofie naar de toiletten. Wanneer ze teruglopen zegt Sofie dat ze bij de goede auto zijn, dus stappen Eva en Sofie in. Eva vraagt nog of het een rode is, want zelf is ze blind. Maar dan blijkt dat ze in een andere auto zitten die stopt in een bos. Daar stappen ze uit en zijn niet op tijd terug wanneer de meneer met de baard wegrijdt. Ze zijn nu alleen in het bos en moeten de weg naar huis terugvinden, maar dat gaat niet zo gemakkelijk wanneer je 5 jaar bent en elf, maar blind.

Nog voordat Eva, stijf van het ongemakkelijke zitten, overeind kan komen, wordt het portier aan de bestuurderskant geopend en een paar tellen later weer dichtgegooid.
‘Mijn rug doet zeer…’ Mopperend hijst Eva zich omhoog op de achterbank .
‘Hij is weg,’ zegt Sofie met een zacht stemmetje.
Eva’s hand gaat opnieuw zoekend over de achterbank.
‘Waar ligt mijn telefoon?’ vraagt ze. ‘Toe, kijk eens even.’ De bank voelt vreemd. De stof lijkt gladder. Hoe kan dat nou?
‘Het was oom Bob niet.’ Sofie fluistert bijna, maar Eva heeft het toch gehoord.
‘Wat zeg je?’ Misschien heeft ze het niet goed verstaan. Sofie slikt. ‘Het was ook Bob niet.’ Ze zit nog steeds op de grond.
Eva wilde juist de deur openen. Nu blijft haar hand op de klink liggen. ‘Hoe bedoel je, het was oom Bob niet? Sta eens op. Blijf daar niet zo op de grond zitten!’
Sofie schuift naast haar op de achterbank. ‘Het was een andere meneer. Een meneer net een baard.’

Blindelings is echt een heel spannend boek wat je echt eens moet lezen. Het is geschreven door Mieke van Hooft. Eva beschrijft de wereld als blind meisje. Je denkt er zelf als ziende nooit bij na dat een blind iemand geen idee heeft wat kleuren zijn en hoe ze eruit zien, of wat de zon, maan en wolken zijn. Tijdens het lezen moest ik ook denken aan het boek Geel gras, van Simon van der Geest. Daar blijft een meisje alleen achter in Frankrijk. De spanning die ze voelen is zo goed beschreven in beide boeken, dat je gewoon door moet lezen. Dus, lezen deze boeken!
Een mooie zin die me bijbleef was:
De dag lijkt als het laatste beetje stroop dat uit de fles loopt.
Je merkt het al, ik hou van beeldspraak.