Een requiem

Treffende requiemroman waarin van der Heijden het verliest van zijn zoon Tonio beschrijft. Het was niet een boek wat mij zelf raakte, maar waar het verdriet van de vader wel heel erg voelbaar was door de bladzijdes. De schrijver schrijft uiterst uitgebreid en gedetailleerd over zijn gevoelens, gedachten en herinneringen waardoor je als lezer er helemaal wordt ingezogen. Het klinkt wat crue gezien de inhoud, maar ik moet bekennen dat ik ook heb genoten van het boeken en dan bedoel ik met name de schrijfstijl. Gedegen zinnen en mooi taalgebruik zijn geen zeldzaamheid in deze requiemroman. Daarnaast wordt er verteld vanuit verschillende tijden die moeiteloos aan elkaar worden verbonden zonder dat het verwarrend is voor de lezer.

Van der Heijden is voor de rest open en eerlijk over zijn verdriet en gedachten waardoor het boek heel menselijk en echt aanvoelt. Zo verwijt hij zichzelf de dood van zijn zoon en voelt hij zichzelf een falende vader. Maar ook komt aan bod hoe hij zijn vrouw ziet huilen terwijl bij hemzelf de tranen maar niet komen. Of hoe zijn herinneringen aan Tonio worden aangetast en hij bepaalde dingen gaat zien als een voorbode op zijn zoons dood.

Richting het einde van het boek heb je een goed beeld van Tonio alsof je hem zelf gekend hebt alsook het verdriet van zijn ouders. Echter begon het boek wel wat herhalend te worden. Ik had het idee dat ik bepaalde herinneringen, details en zinnen dubbel heb gelezen. Voor de schrijver was dit vermoedelijk een manier om het te verwerken al dan niet een weerspiegeling van zijn herhalende gedachten. Als lezer zijnde krijg je wel het gevoel dat het een en ander geschrapt had kunnen worden terwijl je vanuit het perspectief van schrijver gezien er geen woord te weinig aan wilt wijden wat begrijpelijk is. Deze herhaling zorgde er voor wat het boek richting het einde wat saaier werd waardoor je emotioneel gedistantieerd raakt. Desalniettemin een aangrijpend en soms zelfs confronterend boek.