Handleiding tot het verkrijgen van een huis en hond.

Ik ben altijd benieuwd naar een debuut en was dan ook blij dat ik het mocht lezen voor de leesclub van hebban.
Het boek wordt omschreven als een thriller, maar behalve bij het begin en helemaal op het einde had ik echt geen thrillergevoel.
Ik was vol verwachting in dit boek gestart, ik zag uit naar een spannend boek en Margo zou vast en zeker een en ander meemaken, dacht ik na haar avontuur in de tuin van haar droomhuis. Deze verwachting verdween nogal snel. Ik had ergens gelezen dat iemand zei dat de eerste 100 blz saai waren en tot mijn spijt moet ik deze persoon hierin bijtreden. Hoewel het veelbelovend begint, verlies ik al snel de vreugde van het lezen. Ik vind alles nogal overdreven. Niets is Margo te veel, want ze heeft echt haar zinnen op het huis gezet “ik wil en ik zal dit huis krijgen”. Het lijkt haar niet te deren als ze daarvoor andere mensen moet schaden.
Ik zou Margo omschrijven als een ietwat eigenzinnig, onaangenaam, egoïstisch persoon. Ik ben dus echt geen fan van Margo. Ze houdt vooral van zichzelf EN van Fritter. Hoe verder in het verhaal hoe minder ik Margo moest, hoe saaier ik het vond.
Op het einde wordt het dankzij een koffer dan toch nog wat spannend.
Zou Margo dan alsnog binnenkort in haar droomhuis kunnen intrekken, dat toch groter is dan een vorig appartementje
“zo klein dat je het bijna helemaal kunt stofzuigen vanuit één stopcontact”
Als je dat wil weten moet je dan toch het boek gaan lezen

Besluit : Het beste bod is zeker niet het beste boek dat ik heb gelezen, ik vond het eerder saai, langdradig. Bovendien houd ik niet van mensen die over lijken gaan om hun doel te bereiken.
Verder ben ik wel blij dat ik nog eens aan een leesclub mocht meedoen. Ik hoop binnenkort nog eens, maar dan met een boek die me wel weet te bekoren.