Duistere geheimen, duister plan, duistere grens

Duistere grens, Johnny Bollé

Het vijfde boek van Johnny Bollé, speelt zich naar goede gewoonte afwisselend af , deels in het verleden en deels in het heden. Korte hoofdstukken die telkens spannend eindigen, dragen er toe bij dat het boek moeilijk neer te leggen is.
Hoofdrolspeler is Sieg Papadakis. Waarom heeft Argus het op hem gemunt?
Het is al vrij snel duidelijk dat er in het verleden iets duisters is gebeurd.
Het verhaal start in juni 2010. Net voor hun afstuderen worden Sieg en 3 van zijn vrienden met een list weggelokt en opgesloten. Ze worden slachtoffer van een geheimzinnige man. Waarom? Door wie? Pas helemaal op het einde wordt dit duidelijk, want de auteur lost slechts met mondjesmaat .
Andere verhaallijn speelt zich af in het heden (2019). Siegs spel ‘Duistere Grens’ heeft ervoor gezorgd dat hij een succesvolle spellenproducent werd, maar nu heeft hij zich teruggetrokken in Griekenland. Maar echt rust krijgt hij niet. Hij wordt immers sinds jaren afgeperst door een louche figuur die zichzelf Argus noemt. Om te weten wie Argus is, moet je echt wel al een heel stuk op weg zijn in het boek.
Doordat er steeds gewisseld wordt tussen heden en verleden blijft het echt wel spannend en vraag je je steeds af wat er nu echt is gebeurd. Dat het allemaal met vroeger te maken heeft is wel duidelijk. Ocharme Sieg, wat maakt die niet allemaal mee? Wie is er op uit om hem het leven zuur te maken? Waarom wordt net Sieg zo geviseerd? Hij was toch ook een slachtoffer van die man in 2010? En wat wordt er bedoeld met de tekst op de achterflap dat Sieg last heeft van zijn geweten?
Op zoek naar Argus krijg je als lezer wel een aantal personen in het vizier, maar als je dan ontdekt wie het is, blijf je je afvragen, waarom net deze persoon Argus is.
En wat is er nu ,,echt,, gebeurd die dag in juni 2010? En waarom? Op het einde van het boek kom je te weten dat er al een duister plan aan voorafging.

Duistere grens, is het vijfde boek dat ik las van Johnny Bollé en zal zeker niet het laatste zijn.
Er zijn bij mij wel een aantal potentiële Argussen gepasseerd vooraleer ik alsnog de juiste persoon in het vizier had. Maar ik had nog steeds geen idee waarom net hij Argus is. Ik had het echt bij een andere groep gezocht. (zonder spoilen kan ik dit niet uitleggen)
Om de spanning er nog wat in te houden, had ik op 50 pagina’s van het einde het boek even opzij gelegd, zodat ik zeker wist dat ik voldoende tijd had om de rest helemaal ineens te kunnen lezen.
Het allerlaatste hoofdstuk, zat ik waarschijnlijk met open mond te lezen . De titel duistere grens werd meteen nog maar duidelijker. Wat voor duistere plannen kan een mens smeden.

  “Wie weet heb jij binnenkort wel een fantastisch idee waarmee jij schatrijk wordt. Zeker en vast. 
         En ik heb al een vaag idee hoe ik dat ga doen.”