Weinig spannend

De cover : Een geheimzinnige eenzame koffer, een intrigerende ondertitel. Spoorloos, mensen verdwijnen niet zomaar… Een voor mij onbekende auteur. Een leesfragment van 3 hoofdstukken, die vragen naar meer.
Begrijp dan ook mijn vreugde dat ik uitgekozen werd om aan deze leesclub deel te nemen.

Bijna meteen na ontvangst ben ik vol motivatie beginnen lezen. Maar ik moet eerlijk bekennen, dat dit gevoel niet lang stand hield. Slechts 50 pagina’s ver ging ik helemaal twijfelen en moest ik moeite doen om verder te lezen. Maar opgeven is geen optie als je deelneemt aan een leesclub. Doorzetten is de boodschap.

Het wordt tijdelijk wat spannender als Kate en haar collega Hank een andere taak toegewezen krijgen in de zaak van het verongelukte vliegtuig. Ikzelf word meteen “even” wat enthousiaster. Maar door het langdradige en trage in het verhaal besloop me soms het gevoel in een reportage van Telefacts te zijn beland. Ik heb me er verder eigenlijk wat doorheen geworsteld, want ik wilde toch wel de ontknoping kennen.

Ligt het aan mij, begrijp ik het verhaal gewoonweg niet? Ligt het aan de schrijfstijl of de setting van het verhaal? In het begin speelt het zich af op de luchthaven (een voor mij totaal onbekend terrein).
Is het omdat er ogenschijnlijk zomaar uit het niets steeds nieuwe personages opduiken?
Of missen we gewoon één en ander uit eerdere boeken ook al wordt af en toe wel iets van vroeger meegegeven? (Spoorloos is boek 7 over Kate Daniels, maar pas het 1e boek dat in het Nederlands is vertaald.)

Een verdwenen vliegtuig. Een rechercheur die door de verdwijning van haar collega, vriendin persoonlijk bij de zaak betrokken raakt. Die alles op alles zet -tegen de wil van haar oversten in- om haar geliefde terug te vinden. Hoewel Kate niet zo aimabel persoon lijkt, wordt ze door al haar collega’s geliefd. Vooral Hank gaat voor haar door het vuur. Eigenlijk was dat voer voor een knallend verhaal, maar ik heb dit allemaal gemist.

O jee, nu klink ik echt wel als een zaag, maar dit is gewoon hoe ik me erbij voel.
Meestal zeg ik, ik ben blij dat ik het boek gelezen heb. Nu ben ik blij dat het eindelijk uit is. 
Had ik te hoge verwachtingen? Had ik teveel gehoopt dat ik mij echt zou kunnen inleven in een superspannend boek?

Was er dan niets goed aan het boek?
Jawel. Korte hoofdstukken, een aangenaam lettertype. Normaal gezien dragen die ertoe bij dat een boek vlot leest. Collega’s die elkaar door dik en dun steunen, die meeleven met Kate’s gemis, die haar helpen in haar zoektocht. Jammer genoeg kon ook dit er niet toe bijdragen dat ik door het verhaal heen vloog, dat ik het boek moeilijk weg kon leggen, dat ik alles ervoor zou laten vallen om toch maar steeds verder te kunnen lezen.

Het is een beetje (veel) tegengevallen dit keer. Dit verhaal lag me echt niet.
Lichtjes ontgoocheld maar klaar voor een nieuw boek, een nieuwe leesclub, met een boek waar ik wel enthousiast over ben.
Of het er eentje van Mari Hannah zal zijn? Daar twijfel ik nog over. Misschien ooit?

Toch nog 2 sterren.