Weer van genoten

Ik deed mee met mijn eigen boek aan een leesclub van de facebookgroep De grenzeloze lezersclub.
Ik vond het fijn de vragen te beantwoorden en te lezen hoe de andere lezers over dit boek dachten.

Voor mij was het zeker geen Wilde Gok om het boek te lezen. Ik las reeds Johnny’s vorige boeken en was vooral benieuwd of ook dit boek me zou kunnen boeien.

Het boek is opgedeeld in korte hoofdstukken, telkens verteld in de ik-vorm. Het verhaal speelt zich af tussen april 1970 en maart 1972.
Boven elk hoofdstuk staat de datum vermeld en de naam van de persoon die dit stukje vertelt. Dit is net zo gemakkelijk want af en toe wordt er vooruit gesprongen in de tijd en op die manier kun je het verhaal beter volgen.

Vanaf het 1e hoofdstuk zit je op het puntje van je stoel. Wie is die geheimzinnige Léon en wat bedoelt hij met “Een heb ik er te pakken. Iemand het leven ontnemen is niet moeilijk. Het wordt steeds makkelijker.”

Daarna gaat het boek verder met het verhaal van Céleste en haar dochters Manon en Beau.
Moeder Céleste komt door haar gokverslaving in geldnood en offert hiervoor haar lievelingsdochter Beau op bij een onbetrouwbare manager. Niet op de hoogte van haar moeders geldproblemen aast de jaloerse oudste dochter op de erfenis en beraamt een vernuftig plan. Zal ze hierin slagen?
Op haar beurt heeft ook moeder Céleste er iets op gevonden. Een plan die je toch je wenkbrauwen wat laat fronsen. Zal haar plan lukken?

En wie is Fleur, de jonge vrouw met geheugenverlies die in een klein dorpje woont in de Provence?
Vertelt haar echtgenoot, die af en toe verdwijnt haar wel de waarheid? Mag ze de geheimzinnige vrouw die haar benadert geloven?

En hoe is het ondertussen met Beau? Is ze erin geslaagd een succesvolle zangcarrière uit te bouwen?
En Léon keert die nog terug in het verhaal?

Beetje bij beetje kom je meer te weten, denk je dichter bij de waarheid te komen, maar keer op keer komt de auteur weer met een twist en kun je opnieuw beginnen om de puzzel op te lossen. Pas na zo’n 300 pagina’s valt alles in elkaar, maar ook dan laten de personages je nog niet los. Want er is ook nog een raadselachtige epiloog.
“Het wordt tijd dat ik je de waarheid vertel. En dan neem ik je mee naar huis.”

Met zijn “Wilde Gok” is Johnny Bollé er weer in geslaagd me menig aangenaam leesuurtje te bezorgen, mijn hersenen te pijnigen, met te doen gokken naar het hoe en wat. Me toch nog te doen twijfelen als ik dacht te weten wie een bepaalde persoon nu was.
Ik geef het boek een dikke 4*.