Perfect voor de herfst en spooky seizoen

Het huis van verwrongen zielen voelt aan alsof je gevangen zit in een horrorfilm. Dit boek heeft me sprakeloos achtergelaten. Het zit vol pit, wreedheid en intensiteit, waardoor het zowel memorabel als angstaanjagend tegelijk is voor de doelgroep waarvoor het is geschreven (15+).

Ik vind het geweldig dat de auteur er niet voor terugdeinst om de setting en de horror tot in detail te beschrijven. Manon Visser creëert levendige en realistische visuele beelden met beschrijvingen van het verlaten huis, maar ook het huis van de familie Bell, waardoor de lezer het gevoel krijgt dat hij of zij helemaal in de wereld is ondergedompeld. Haar schrijfstijl is duidelijk, gevoelig en toegankelijk, maar tegelijk doordrenkt met emotie. Ze weet de gedachten en gevoelens van haar personages zo dichtbij te brengen dat je als lezer haast zelf in hun schoenen lijkt te staan. Dat maakt dat het verhaal niet alleen binnenkomt, maar ook blijft hangen. De bladzijden vliegen doorheen je vingers, omdat je samen met de hoofdpersonage op zoek bent naar antwoorden.

Mijn favoriete onderdeel van dit verslavende verhaal waren de verschillende en spannende personages. Elk personage maakt op een mooie manier deel uit het gehele verhaal terwijl ze zowel fysiek als mentaal enorm van elkaar verschillen. Maar onze hoofdpersonage Meryle steelt de show. Ze is vastberaden en meelevend. Elke keer dat dingen niet volgens plan verliepen, ging ze er realistisch mee om. Ze voelt zich eenzaam, ongewild en ongemakkelijk, maar ging verder. Ze zeurde niet en ik hield van haar nieuwsgierigheid om antwoorden te vinden en te bewaren. Tegelijkertijd ook uit een heel volwassenoogpunt naar bepaalde situatie te kijken en te handelen.

Ik kon het niet laten om met haar mee te leven en ik stond versteld van haar onthullingen. Normaal gesproken verwacht je geleidelijk aan de wendingen in boeken, maar niet met dit verhaal. Er was geen moment saai en geen seconde waarop ik met zekerheid kon zeggen dat ik wist wat het lot van deze personages was. Je waant je in een rollercoaster van emoties. Van verdriet tot hartverwarmende momenten, van grappige tot spannende en schrikbare momenten. Ik heb altijd wel een zwakplekje gehad voor verhalen waarin weeskinderen voorkomen, maar Meryle zal ik niet snel gaan vergeten.

Het huis van verwrongen zielen is een duister en meeslepend verhaal dat de lezer niet loslaat. Visser combineert horror, morele dilemma’s en emotionele diepgang tot een verhaal dat zowel spannend als ontroerend is. Ik zeg een absolute must-read voor horror liefhebbers!