Intens aangrijpende en rauwe blik op geheimen, stilte, je uitspreken en overleven na seksueelmisbruik

The Way I Used To Be is het hartverscheurend verhaal van hoe het bewaren van een geheim jouw leven zo enorm kan verwoesten. De roman is een perfect voorbeeld van de 'slachtoffermentaliteit' en waarom zoveel seksueel geweld niet gemeld wordt. Het onderwerp van dit verhaal is altijd iets geweest dat me zwaar op het hart ligt. Niet dat elke andere misdaad in de mensheid me niet diep raak, maar dit raakt me het meest in mijn hart. Waarom? Omdat je iemand in het niets achterlaat. Je laat ze achter zonder een plek om zich te verstoppen, omdat zelfs hun eigen lichaam niet meer eigen voelt. Het is de gruwelijkste misdaad die een mens kan worden aangedaan en het is absoluut verachtelijk.

De auteur heeft de misdaad ook op een manier beschreven dat het echt aanvoelt. Ze laat zien dat zoiets iemand volledig ruïneert als diegene geen hulp kan krijgen. Haar schrijfstijl is beeldend en emotioneel. De plot en Eden haar personage en beweegredenen is zo sterk neergezet. Edens genezingsproces was zo herkenbaar.

Hoewel de overgang naar periodes wat vreemd aanvoelt (het derde jaar vliegt voorbij in slechts een paar pagina's), vond ik dit boek moeilijk weg te leggen. Ik denk dat de meeste lezers makkelijk achterover kunnen leunen en het gevoel hebben dat ze weten wat Eden wel of niet moet doen, of hoe ze zich wel of niet moet gedragen. Maar Edens verhaal herinnert ons eraan dat er geen goede of foute manier om ons te gedragen of verder te gaan na wat is haar overkomen. Dat Eden weet wat ze moet doen en begrijpt waarom ze steeds slechtere beslissingen neemt, maakt het niet makkelijker voor haar om zicht hieruit te worstelen.

Het was voor mij een intens aangrijpende en rauwe blik op geheimen, stilte, je uitspreken en overleven na een aanranding.