Super fijn en goed vervolg

De Veleda-vloek is het tweede deel in de Veleda-trilogie van de Alkmaarse Chris Houtman (2020). Een aantal jaar na de grote brand in Rome keert Elfleda met een missie terug naar Rome: zorgen voor samenwerking tussen de Noordelijke stammen. Als het politiek onrustig wordt, ziet Elfleda haar kans schoon. Hoe worden alle personages van het vorige deel weer ingezet? Lukt het Elfleda en de stammen om te strijden tegen de Romeinse macht? Dat lees je in het aangename en boeiende vervolgdeel De Veleda-vloek.

De schrijfstijl is nog prettiger dan in het eerste deel. Ten eerste lopen er een aantal verschillende verhaallijnen door elkaar. Dit wordt weergegeven in korte hoofdstukjes die regelmatig eindigen met kleine cliffhangers. De verschillende verhaallijnen laten een breed en afwisselend beeld zien, omdat de personages allemaal een andere bevolkingsgroep vertegenwoordigen. Het blijft intrigerend om te lezen hoe deze levens steeds elkaar beïnvloeden en/of tegenkomen. Wederom zijn er erg veel personages, waarbij het lezen wordt bemoeilijkt doordat de namen erg op elkaar lijken. In het eerste deel vond ik ze lastig te onderscheiden, maar nu weet Houtman de personages beter te onderscheiden. Dat doet hij door kleine aanvullende details te noemen, waardoor de lezer herinnert wie het is, of de overkoepelende namen achterwege te laten zoals ‘Julius’ bij Julius Civilius en Julius Vindex. Wat mij ten derde opviel, was dat Houtman nu vaker gebruik maakte van een tijdsprong in plaats van een reis geografisch tot in detail beschrijven. Zo behoudt het verhaal een vlot verteltempo.

De inhoud van het verhaal beviel ook goed. Het boek begint met een herintroductie van de personages en daardoor geeft Houtman impliciet een samenvatting van De Veleda-voorspelling (deel 1). Vervolgens begint het politieke gekonkel, spioneren, wraaknemen en is de lezer van Romeins drama verzekerd! Dat werkt samen met de interessante en goed uitgewerkte personages. Het is fijn om weer te lezen over de personages en ze hebben hun karakteristieke trekjes behouden. Plinius onderdrukt nog steeds zijn gevoelens, Caenis zet haar intrigerende spionnennetwerk constant in en Elfleda gaat op zoek naar de betekenis van de profetie. Door deze sterke personages, andere manieren van communiceren in die tijd en politieke spelletjes is het boek totaal niet voorspelbaar. Het werkt natuurlijk wel naar een bepaald einde toe, maar ondervindt wel enkele obstakels en wendingen waardoor het verrassend blijft.

Ten slotte weet Houtman de sfeer van Rome goed te beschrijven, de liefde van de Romeinen voor hun stad en het reilen en zeilen in die tijd. Zo vond ik het heel informatief en boeiend om te lezen over de begrafenis van een bekend persoon, de idiote beslissingen van keizer Nero en de invloed van Rome op individuen. Verder waren er in het eerste deel informatieve kaders ingevoegd. Zelf vond ik dat interessant om te lezen, maar het haalde me wel uit het verhaal. In De Veleda-vloek zijn deze kaders ook aanwezig, maar verzameld aan het einde van het boek. Enerzijds zorgt dat niet voor afleiding, maar aan de andere kant was ik minder gemotiveerd om ze te lezen.

Samenvattend heb ik echt genoten van dit vervolgdeel. De schrijfstijl is prettig, de opbouw van het boek is verrassend en regelmatig spannend en de personages zijn net zo leuk en interessant als in het eerste deel. Houtman is gegroeid in zijn schrijfstijl en heeft bepaalde keuzes gemaakt waardoor het verhaal nog fijner leest. Daardoor is dit een erg succesvol vervolg en kan ik niet wachten op de afsluiting van de Veleda-trilogie: De Veleda-Erfenis (februari 2021).

Bedankt Xander Uitgevers voor dit recensie-exemplaar.