Cabramatta, Sydney in the jaren negentig

De familie Tran rouwt om de dood van Denny, zoon van een naar Australië uit Vietnam gevlucht koppel en jongere broer van Ky Tran, journaliste in Melbourne die haar wijk in Sydney dan weer ontvlucht is om daar te studeren en te werken.

Haar wijk in Sydney is Cabramatta, waar heel veel Vietnamese families zich hebben gesettled na de Vietnamoorlog. Maar inde jaren 90 woedt daar echter een enorme drugsgolf en die achtergrond dient dan ook voor dit boek.

Het is 1996 en Ky (gelezen Kie, niet Kai) komt uit Melbourne terug om de begrafenis bij te wonen van haar broer, die in een vol restaurant werd gedood. Maar niemand die daar aanwezig was heeft (zogezegd) iets gezien. Denny was er nochtans met vrienden zijn ‘graduation dinner’ aan het vieren, met een van de leerkrachten van de middelbare school. Maar iedereen beweert niks te hebben gezien. Iets wat Ky niet kan begrijpen en ze besluit haar journalistieke skills te gebruiken om op onderzoek te gaan. Als ook nog eens blijkt dat er geen autopsie werd uitgevoerd begint de frustratie op te bouwen.

En dan volgt een reeks aan getuigenissen van elke aanwezige. Heel mondjesmaat en heel geleidelijk aan komt de waarheid naar boven en één voor één kan Ky de getuigen aanmanen tot praten, moeilijk gaat ook, en kan ze een puzzel ineen leggen en haar broers dood reconstrueren.

Als blijkt dat mensen uit haar verleden ook in het restaurant zaten moet ze ook haar eigen toedoen evalueren.

Dit boek is zo pakkend en ik moet eerlijk zijn, ik wist niet waar ik me moest aan verwachten toen ik eraan begon maar dit is een prachtig geschreven boek maar met zo’n zwaar thema, dat naar blijkt ook nog eens een historische achtergrond heeft, dat het op het einde echt es diep slikken is om die krop weg te krijgen uit de keel.

Niet alleen de moord heeft zo’n impact op dit verhaal maar ook hoe racisme zo sterk leeft ten opzichte van Aziatische migranten in Australië dat dan weer leidt tot mensen geen kansen geven dat dan weer tot misdaad en druggebruik kan leiden. (Ik vermoed dat dit herkenbaar is overal ter wereld, waar mensen uit verveling en gebrek aan levensdoelen vluchten in andere manieren om de tijd te verdrijven)

Vluchten is de rode draad in dit boek… vluchten uit je land van oorsprong, vluchten uit je familie, vluchten uit een vriendschap of naar andere (toxic!) vrienden, vluchten van de waarheid, vluchten van jezelf!

Een heel sterk debuut en ik verwacht heel veel van Tracey Lien in de toekomst!!!

http://looneybooks79.blog/2023/02/20/waar-we-niet-over-praten/