Leven na de dood?

Joke Reijnders is een bijzondere auteur. In haar vorige boek, Olivia en ik, waren bijna alle personages levenloos en speelde het zich af op een begraafplaats. Toch was het verhaal alles behalve dood. De hoofdpersoon, Cornelia, raakte bevriend met een levend meisje, Olivia. Cornelia is vroeg gestorven en heeft dat niet goed verwerkt. Olivia helpt haar daarmee.

Het nieuwste boek van Joke Reijnders heeft in feite dezelfde opzet. Aurore is al 150 jaar geleden overleden op jonge leeftijd, aan difterie (in die tijd ‘kroep’). Omdat haar oom Cedric een verrassing voor haar aan het voorbereiden was, heeft Aurore zich vlak na haar dood (ja, het klinkt gek, maar in het boek is het totaal geloofwaardig) verstopt op de zolder van hun grote huis. 150 jaar later wordt ze gevonden door Gracie. De wereld is totaal veranderd. Maar Aurore heeft nog alle herinneringen van vroeger. Van haar moeder die zo goed kon schilderen, haar oom Cedric waar ze zo goed mee op kon schieten. Gracie en Aurore worden dikke vriendinnen. Maar Gracie is verder erg alleen. Daar maakt Aurore zich zorgen over. Hoe loopt dit af?

Ik heb wederom genoten van de schrijfstijl van Reijnders. De illustraties van Sophie Pluim passen er geweldig bij. Wat een bijzonder boek over leven en dood, over kunst en vriendschap. Aanrader! Vanaf 10 jaar ongeveer.