Eileen

Eileen Dunlop, een vierentwintig jarige vrouw, woont nog bij haar alcoholverslaafde vader en zorgt – of wordt geacht te zorgen – voor hem. Ze werkt in een jeugdinrichting voor jongens jonger dan achttien. Ze is voortdurend op zoek naar bevestiging, erkenning en liefde die ze thuis niet krijgt. Op een dag komt Rebecca Saint John als nieuw hoofd educatie werken in de jeugdinrichting die Eileen ziet als vriendin. De enige die Eileen de erkenning geeft waarnaar ze op zoek is. Eileen heeft plannen om haar dorp te verlaten en elders een nieuw leven te beginnen.

Het verhaal speelt zich op een week tijd af in 1964. Ze is nu oud en blikt terug op haar leven van toen. ‘Eileen’ is geen actieboek, het is vrij passief, maar toch slaagt Moshfegh erin om het boek spannend te houden. Emoties, gedachten en daden worden in de juiste sfeer geschept zodat het met momenten aangrijpend wordt, maar ook lief en hoopvol.

Alcoholverslaving en jeugdmisdaad zijn twee grote thema’s van ‘Eileen’. Ottessa heeft deze ogenschijnlijke twee los van elkaar staande problematieken mooi in mekaar geweven. Waar (en door wie) een kind opgevoed heeft, speelt een grote rol voor de latere ontwikkelingen in het leven van een kind. Ook al is het voor de buitenwereld geen goede opvoeding die ouders geven, toch blijft het kind hen als voorbeelden zien, blijven ze hun ouders trouw. Het is pas later dat het kind tot een ander besluit kan komen, een ander leven kan beginnen nadat het zich losgerukt heeft van de ouders. En dan nog hangt het ervan wie je ontmoet en wie je begeleidt.
‘Eileen’ kan als psychologische thriller doorgaan.

De personages Eileen en Rebecca groeien en krijgen onverwachte omwentelingen. Ze zijn diep uitgewerkt, vooral hun denkpatronen, waardoor een deel van hun ziel bloot komt te liggen. Er zijn geen opmerkelijke tegenstellingen in de personages, maar eerder een algemene deler: ze lijken normaal en doorsnee, maar ieder heeft zijn opmerkelijkheden waardoor ze in onze huidige samenleving eerder als marginaal of pervers kunnen omschreven worden.

De schrijfstijl van Moshfegh is vlot. Het gebeurt allemaal chronologisch en het verhaal is logisch opgebouwd. Doordat er geen overdaad is aan personages blijft het ook overzichtelijk.

Spijtig dat er drukfoutjes in staan, dat niet de fout is van Moshfegh!
P 62 voorlaatste alinea: ‘Zelf Doris Day bleek…’
P. 170: ‘Na ene poosje…’

Favoriete citaten:
P 173: ‘Mijn vader mocht dan mijn leven hebben gered, hij bekommerde zich niet om mijn welzijn.’
p. 214: over villa’s: ‘De inrichting van zo’n soort huis zegt meer over iemands tekortkomingen dan een uitgewoond kot als dit. Mensen die in perfecte huizen wonen, zijn geobsedeerd door de dood.’