De mythes van de Tweede Feministische Golf

In Dolle mythes geeft Linda Duits een verhelderend overzicht van de tweede feministische golf, met alle clichés die daarbij opgeworpen worden. Waren de feministen echt allemaal zeurderige, lesbische mannenhaters of viel dat wel mee?
Het belang van praatgroepen voor vrouwen wordt verduidelijkt, samen leren formuleren waar het gaat. Zowel voor de individuele vrouw als voor de groep.
Linda Duits neemt de verschillende vooroordelen onder de loep en weerlegt ze. Maar geeft ook een duidelijk beeld van het ontstaan van deze vooroordelen en verklaart ze.
Zij doet dat aan de hand van een aantal thema's:

Alle feministen van de Tweede Golf waren humorloos.
Deze stelling kan weerlegd worden. Dolle Mina had bijna De Versierde Kut geheten, omdat volgens de Dolle Mina's vrouwen vaak (door mannen) zo gezien worden. Dat Dolle Mina een aantrekkelijker naam was, speelde ook mee.
Alle feministen van de Tweede Golf waren zeurders.
In feite is dit waar. Daar staat tegenover dat het zeuren noodzakelijk en productief was. In praatgroepen werd besloten wat gedaan moest worden en dit werd omgezet in acties. Het zeuren kan dan ook niet als iets negatiefs gezien worden.
Alle feministen van de Tweede Golf waren mannenhaters.
Vanaf de start van de Tweede Golf waren er mannen bij betrokken. Maar er was een kleine groep zeer radicale feministen die mannen haatten en ervoor zorgde dat alle feministen de naam kregen mannenhaters te zijn. De overgrote meerderheid was dat niet. Zij zagen het belang van samenwerken.
Alle feministen van de Tweede Golf waren lesbisch.
Er werd veel nagedacht over het heersende patriarchaat en de daaraan verbonden norm van hetero zijn. Veel vrouwen werden politiek lesbisch, vanuit hun politieke overtuiging werden vrouwen gestimuleerd hun seksualiteit te ontdekken en dat gebeurde in de intimiteit tussen vrouwen. Dit neemt niet weg dat veel vrouwen (daarnaast) ook intiem waren met mannen, maar zij leerden mannen duidelijk te maken wat zij fijn vonden.
Alle feministen van de Tweede Golf waren wit.
Het is een feit dat witte vrouwen weinig aandacht hadden voor vrouwen van kleur . Zij beseften niet dat de problemen van vrouwen van kleur anders waren dan die van hen. Gelukkig was er een groep vrouwen van kleur die hen dat duidelijk wilde maken en daar aandacht voor vroegen (en vragen). In dit verband wordt Sojourner Thruth uitgebreid besproken. Zij werd in 1797 in slavernij geboren, maar vrijgekocht. Daarna trok zij door de Verenigde Staten als prediker en voorvechtster van antislavernij en vrouwenrechten.
Dat gekleurde vrouwen meer problemen hebben om gehoord en gezien te worden wordt verhelderend uitgelegd aan de hand van "Bob de blauwgestreepte driehoek".

Dolle mythes is een boek dat je aan het denken zet, vooral het hoofdstuk "Wit". Het is een aanrader voor vrouwen en mannen.
Het is belangrijk dat we het gesprek aangaan en van elkaar blijven leren.