Al het echte durven begint van binnenuit

Schrijver Judith Visser heeft als ervaringsdeskundige twee boeken geschreven over autisme met Jasmijn Vink als hoofdpersoon. Zondagsleven is het vervolg op Zondagskind.
In Zondagsleven is Jasmijn Vink, die autisme heeft, een jonge volwassene geworden. Ze worstelt om te overleven in een wereld waarin ze vindt dat ze niet thuis hoort, waarin ze een actrice moet zijn en waarin ze steeds maar probeert om Normale Jasmijn te zijn. Ze hoopt uiteindelijk zichzelf te kunnen zijn in wat ze haar Zondagsleven noemt.

De schrijfstijl is helder, duidelijk met korte zinnen. Alles wordt chronologisch verteld, geen zijsprongen of terugblikken. Dat leest heel makkelijk, je wordt het verhaal ingezogen. Het leest plezierig en snel, er zit vaart in terwijl er veel momenten zijn dat er bijna niets gebeurt. De hoofdpersoon probeert het leven dan te pakken door haar innerlijke gesprekken.
Het boek geeft je meer begrip voor iemand met autisme. Je zit in het hoofd van Jasmijn, haar gedachtes zijn zo uitgewerkt, dat je kunt begrijpen waarom ze iets doet.

Jasmijn maakt een enorme ontwikkeling door. Wat steeds terug komt in het boek is dat ze Normale Jasmijn wil zijn, ze heeft een laag zelfbeeld. Dat is aan het eind van het boek veranderd, ze heeft geleerd: “Normaal zijn was niet langer iets om naar te streven. Ze is goed zoals ze is.” Een mooi streven voor iedereen, eigenlijk.

De quote van Eudora Welty waarmee het boek begint:
“I am a writer sho came from a sheltered life. A sheltered lif can be a daring life as well. For all serious daring starts from within.”
De laatste zin van Zondagsleven:
“Want ja, misschien had Nick gelijk en leefde ik inderdaad op een kiezelsteentje. Maar dan wél het mooiste kiezelsteentje van de hele wereld.”

En daarmee is de cirkel rond.