Wat zou jij doen als je familie zou zijn van een seriemoordenaar?

Via Thrillzone mag ik met 14 anderen De Stamboom lezen van Steph Mullin & Nicole Mabry. Twee voor mij onbekende schrijvers. Steph, een getrouwde hondenmama en creatieve directeur van een bedrijf dat media, entertainment en digitale marketing oplossingen biedt. Ze is gek op true crime podcasts en literatuur. Ze schrijft in haar vrije uurtjes en droomt er al sinds haar 6e van om schrijver te worden. Nicole is senior manager post-productie in televisieland. Van haar hand verscheen eerder 'Past This Point', een thriller die al 2 prijzen won. De dames ontmoetten elkaar in 2012 en ontdekten hun gezamenlijke passie voor true crime en schrijven. De Stamboom (The Family Tree) is hun eerste misdaadroman.

De vertaling is van Ingrid Zweedijk. Ze vertaalt boeken van onder andere Robyn Carr (Virgin River), Sheryll Woods en Nora Roberts. Het ontwerp van de cover van Andrew Davis, ontwerper van boekomslagen en illustrator.

Elizabeth (Liz) Catalano komt erachter dat haar DNA verwantschap aantoont met een seriemoordenaar. Dit is het begin van een aantal gebeurtenissen dat haar wereld op zijn kop zet. Liz is een nieuwsgierige dame die er niet van houdt dingen niet te weten. Ze gaat dus op zoek naar de rest van haar familie. Maar of ze blij wordt van wat ze vindt? Het verhaal schakelt tussen het heden met de zoektocht van Liz en het verleden met de slachtoffers van de seriemoordenaar. Dat zijn 'leuke' feiten aangezien ze gebaseerd zijn op de werkelijkheid.

Liz is heel erg van slag door alles wat ze leert. En ook al weet ik niet hoe ik zelf zou reageren, ik vind haar soms veel jonger klinken dan haar 27 jaar. Het is wel herkenbaar dat ze alles onder controle wil hebben. Dit heeft ze nu niet en is daarom helemaal stuurloos. Ze kan dit niet uitstaan en probeert door haar eigen zoektocht weer wat controle terug te krijgen. Aan de andere kant werkt ze nu in een baan die ze eigenlijk niet wil; ze schrijft over evenementen en waarom mensen die zouden moeten bezoeken. Ze wilde altijd onderzoeksjournalist worden. Haar serieuze karakter wisselt mooi af met het karakter van haar nicht en huisgenoot Andie, die met haar (al dan niet ongepaste) luchtigheid en humor voor een vrolijke noot zorgt. Zij werkt met hart en ziel in de zorg, waar ze altijd van droomde.

Bij Liz moet ik steeds denken aan het typetje Tante Es van Jörgen Raymann. Zij vraagt haar gasten altijd: wie is je vader, wie is je moeder? Maar wat als je dat niet weet. Het is wel de basis van je bestaan. Als dat onder je voeten wordt weggemaaid, dan stort je wereld in. Liz moet zich als het ware opnieuw uitvinden. Op wie lijkt ze? Heeft ze nog meer familieleden? Wat kan ze allemaal te weten komen zodat ze weer een stukje rust krijgt in haar leven?

Iedere lezer zal er anders tegenaan kijken, maar ik vond het een goed verhaal. De epiloog had van mij niet gehoeven, maar het laat wel de deur op een kier voor een vervolg. Ik kon me tot op zekere hoogte inleven in Liz. Tijdens haar zoektocht had ze oogkleppen op voor de mensen in haar omgeving en zeker voor de effecten die haar acties op ze zou hebben. Dat haar basis onder haar voeten is weggeslagen is te begrijpen, maar haar acties daarop zijn op het randje. Het verhaal zou het op het witte doek goed doen als actiefilm. Lees het en vraag jezelf dan af wat jij zou doen.