Een snel verhaal over een bizarre situatie

Dit autobiografische non-fictie debuut begint spannend met het dieptepunt. Het vertelt het verhaal van de Vlaamse Jasmine die na een ontslag naar Egypte vertrekt om reisleidster te worden. Daar veroorzaakt ze een auto-ongeval en wordt zij onder barre omstandigheden opgesloten met vier andere vrouwen. Ze heeft een prille, geheime relatie met haar baas die haar wil beschermen, maar ze weet niet of ze hem kan vertrouwen. Je leest hoe zij terechtkomt in een emotionele rollercoaster vol angst en onzekerheid.

Een snel verhaal, want de gebeurtenissen volgen elkaar rap op en er is sprake van een plotselinge plotwending. Het gaat over de bizarre situatie waarin Jasmine terechtkomt. De lokatie is Egypte, waar het hoofdpersonage te maken krijgt met cultuurverschillen en dominante mannen. De schrijfstijl is vlot, beeldend, humorvol en soms provocerend. Het vergt wel de nodige concentratie, want er zijn namelijk meerdere mannen met dezelfde naam en de schrijfster gebruikt vier verschillende talen. Dat laatste maakt het lezen wat onrustig.

Je leert Jasmine goed kennen, zij is chaotisch, impulsief en vindingrijk. Sommige gedachten van haar in de cel kon ik niet volgen. Verder hadden de relaties met haar collega’s wat meer uitgediept mogen worden. Tot slot was het mooi om te lezen over Jasmines besef hoe waardevol vrijheid is en de verbondenheid die zij, na een nacht al, voelde met de andere vrouwen in de gevangenis.

“Alsof deze cel ons terugbrengt naar de kern: allesomvattende verbinding met elkaar, door elkaar, voor elkaar. Zonder hebzucht, landsgrenzen, handel en beperkingen. Hier vervagen standen en vooroordelen. Status en trots zijn hier een ver verleden. Dit is de mens in zijn puurste vorm.”