Een heel fijn, emotioneel, hoopvol, humoristisch en boeiend boek.

“Ik weet niet of ik al klaar ben voor meer afstand. Ik weet niet wat het zal betekenen. Tegelijkertijd ben ik altijd dol geweest op de belofte van een nieuw jaar, en dit jaar valt er veel te hopen”

Een tragische gebeurtenis zet het leven van Beth volledig op zijn kop. En niet alleen van haar, ook haar neefje Ted en nichtje Polly worden hierdoor ernstig getroffen. Ineens is Beth verantwoordelijk voor een kleuter en gesloten, dwarse puber. Zorg voor kinderen, huishouden, langere tijd dezelfde baan houden, het is allemaal nieuw voor de chaotische en luidruchtige Beth. Alhoewel ze al in de dertig is, woont ze nog bij haar ouders. En elke week zakt ze flink door met haar beste vriend Jory. Maar nu staat ze meteen voor de kinderen klaar en probeert er wat van te maken ondanks alle zorgen en tegenslagen.

Deze in de ik-vorm geschreven roman leest vlot. Het is onderverdeeld in maanden, van maart t/m december. Er verandert veel in deze periode voor de personages. Beth maakt een mooie groei door, terwijl het tegelijkertijd haar zwaarste jaar ooit is. Zij is iemand die veel sympathie verdient. Ineens zoveel verantwoordelijkheden en ook veel verdriet. Ze doet ontzettend haar best en blijkt daarnaast een heel lieve buurvrouw te zijn. Daarentegen is haar moeder een bron van ergernis met haar vreselijke afkeurende geluidjes en continue kritiek. Wat deed ze Beth daarmee tekort en wat stoorde ik me daar enorm aan.

Het is mooi om te lezen, dat er ondanks alle pijn, er ook nog ruimte is voor vriendschap, fijne momenten met elkaar en niet te vergeten hoop. Misschien een beetje een open einde, al voelt het verhaal wel afgerond. Dit is een heel fijn, emotioneel, hoopvol, humoristisch en boeiend boek.