Fijn verhaal dat makkelijk leest en ondanks zwaardere onderwerpen een echte feelgood blijft

Een roman die ons meeneemt naar Cape Sanctuary een kustplaats waar het ruikt naar “lavendel, citroenbalsem en oceaan”. Maar in diezelfde oceaan verdronk de dappere Lily nadat ze twee jonge meisjes redde. Vier maanden na haar dood komen haar zussen Cami en Violet terug om hun moeder te helpen. Zij wil de droom van Lily voorzetten, een glamping op een prachtige plek. Maar er zijn problemen met een contract door een verwarde huurbaas. Ze zijn allemaal verdrietig om het verlies van Lily, maar er is ook oud zeer door de scheiding van hun ouders. En Violet heeft nog wat op te helderen met Alex. Komen ze er overheen en wordt Cape Sanctuary i.p.v. een tijdelijk toevluchtsoord een echt thuis?

RaeAnne Thayne heeft gekozen voor drie verschillende perspectieven telkens in mooi afgeronde hoofdstukken per personage. Je leert ze goed kennen en zij hebben alle drie de nodige zorgen. Oudste zus Cami is een nuchtere advocate, slim, vriendelijk maar tegelijkertijd voelt ze zich een buitenstaander. Schooljuf Violet moet haar tweelingzus missen en heeft het daar vreselijk moeilijk mee. En tot slot Jon, de zoon van de huurbaas, een archeoloog die terugkomt vanwege de gezondheid van zijn vader.

“Zomer aan de kust” gaat over verlies en rouwen, daarnaast over dementie en zorgen voor een ander, over schuldgevoelens, hulp aanvaarden, moed en nieuwe keuzes maken. Het gaat veel over familiebanden en daarnaast mag de liefde natuurlijk niet ontbreken. Een paar kleine minpuntjes zijn er wel. Zo is Alex’ dochter Arianna iets te wijs voor haar leeftijd en heel af en toe vind ik een zin of woord niet zo goed gekozen bijvoorbeeld “opoffering” m.b.t. Lily’s dood. Wat me het meest bij is gebleven, is de tweelingband, ontwapende opmerkingen van Franklin en Lily’s hondje Baxter. Dit is een fijn verhaal dat makkelijk leest en ondanks de zwaardere onderwerpen een echte feelgood blijft.