Leafer dea as slaaf, fan bûgjen frjemd.

Leafer dea as slaaf, fan bûgjen frjemd. Friese gezegden die de Friese volksaard aardig uit de doeken doen. Zeker die van de onbuigzame Fries uit vroeger jaren. Soms wat kort voor de kop, allergisch voor bazerij en onrecht, volgers van Domela, de Grutte Socialist.

Zo’n man wordt opgehaald door de moffen en hun Nederlandsche hulpjes, de angsthazen die de weg van de minste weerstand kozen.

Je kunt uittekenen dat dit verkeerd afloopt, dat zulke verhalen geen happy ending kennen is geen spoiler.

Het verhaal geeft daarnaast een beeld van hoe men in de jaren 30 (over)leefde. Hoe men wel eens vast kwam te zitten als gevolg van de onbuigzaamheid bij conflicten met het gezag en hoe er soms geen keus is.

Stakingen, ploeteren, opstand maar ook wel geluk vinden in het leven in de vrije natuur en leven van de opbrengst van die natuur. Familieverhoudingen tussen en van mannen van weinig woorden die het moeilijk vinden troost te geven of te zoeken.

Rink van der Velde mag ik graag lezen, de Fûke is een in Friesland wereldberoemd verhaal, er zijn talloze toneelstukken van, er is een film. Het is een verhaal over Friezen. De trotse stijfkoppige mannen van weinig woorden die liever sterven dan slaaf te zijn, die nooit buigen.