Hieruit spreekt liefde voor boeken en meer...

Nooit eerder zag of las ik zo’n boek; het is zonder meer uniek.
De Wolffs Bestiarium is niet onder één noemer te noemen; het is behalve spannend, romantisch, fantastisch en soms humoristisch ook historisch te noemen. Maar fantasy staat bovenaan mijn lijstje.

Ik las dit boek tijdens een verhuizing; hier blijkt wel uit dat het een boek is wat je rustig even weg kunt leggen om later weer op te pakken en de draad van het verhaal ook weer meteen te pakken te hebben.

De illustraties zijn prachtig en bijzonder passend in het verhaal. Wat ook leuk gedaan is dat wanneer je leest dat Anton Quist in het donker iets beleeft de pagina waarop die belevenis gedrukt is, anders dan de rest van het verhaal met witte letters op een donkere achtergrond is afgedrukt.

Anton vond een manuscript en die beleving staat beschreven in geheimschrift. Ik heb even moeten puzzelen, maar heb alles kunnen ontcijferen. Ook dat is in stukjes te doen.

Behalve een spannend verhaal, afgewisseld met poëzie, is het een naslagwerk geworden waaruit de liefde voor woorden, het bespreken van kunst, fabels en vooral de liefde voor het behouden van boeken blijkt. De illustraties maken het verhaal compleet en triggeren bovendien de fantasie van de lezers nog meer.

“Psychopaat (Homo psychopathus)
(de; m; meervoud: psychopaten)
1 *mens met ernstige hechtingsproblemen. Dat uit zich bijvoorbeeld in het wegdoen van boeken die bewaard hadden kunnen worden voor het nageslacht. De kenmerken van een psychopaat uiten zich op jonge leeftijd, bijvoorbeeld door het verbranden van *mieren met een vergrootglas of het in tweeën hakken van * regenwormen.”

Ik denk dat ik uit dit boek nog regelmatig opnieuw een stuk zal lezen omdat ik ongetwijfeld steeds iets nieuws tegen zal komen.
Het terugbladeren en heel nieuwsgierig alvast een woord opzoeken uit een verwijzing naar iets waar je eigenlijk nog niet bij bent aangeland, maar wel nieuwsgierig naar bent is heerlijk om te doen.