Lezersrecensie
Een gelaagde thriller waarin geweld en corruptie hand in hand gaan met tederheid en rechtvaardigheid
Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.
Michael Robotham wordt door grootheden als Stephen King niet voor niets een "absolute meester" genoemd. In Elke laatste adem, het tweede deel in de reeks rondom Philomena McCarthy, bewijst hij opnieuw waarom. Robotham vlecht een complex web van Londense misdaad, familieloyaliteit en morele dilemma’s tot een ijzersterke thriller.
Philomena 'Phil' McCarthy is een vrouw die op een koord danst. Als ambitieuze agente bij de Metropolitan Police probeert ze een integere carrière op te bouwen, terwijl haar achternaam in de Londense onderwereld juist angst inboezemt. Hier botsen twee werelden. Haar vader en ooms zijn beruchte gangsters, een feit dat haar argwanende chef haar maar al te graag inwrijft.
Wanneer Phil tijdens een nachtelijke patrouille de vijfjarige Daisy alleen op straat aantreft, zet dit een keten van gebeurtenissen in gang die haar privéleven en haar werk onherroepelijk laten botsen. Een bloedige inbraak en een spectaculaire overval op een juwelier wijzen namelijk in één richting: haar eigen vader, Edward McCarthy.
“Hetzelfde bed. Dezelfde kamer. Mijn handen vastgetapet. Mijn mond gekneveld. De halsband op zijn plek. Mijn blouse is vochtig en mijn neusvleugels trillen als ik een vleug van mezelf ruik. Ik wist niet wat ik van de halsband kon verwachten. Ik dacht dat ik de pijn wel kon verbijten, maar hij velde me als een taser.”
Robotham legt menselijkheid in zijn personages, vooral de interactie tussen Phil en de kleine Daisy is prachtig neergezet. Daisy praat en reageert als een echt kind, wat de emotionele lading van het verhaal vergroot.
De stad fungeert als een levendig decor. Dankzij de vloeiende beschrijvingen voel je de grauwe spanning van de achterbuurten en de hectiek van het politiebureau.
De strijd van Phil – moet ze haar collega's vertrouwen die haar wantrouwen, of haar criminele familie die onvoorwaardelijk van haar houdt? – vormt de emotionele ruggengraat van het boek.
Dit is meer dan een actiethriller; het is een psychologisch onderzoek naar de vraag of je ooit echt kunt ontsnappen aan je afkomst.
“Hij kijkt naar me op en glimlacht, en dan zie ik bloed opwellen op het voorpand van zijn uniform en ik hoor het geluid van de kogel, terwijl die uit zijn lichaam komt en dicht langs mijn hoofd vliegt. Een paar tellen later druppelt er bloed uit de zijkant van zijn mond en hij valt op zijn knieën en dan op zijn gezicht, en ik gil totdat ik geen geluid meer in mijn lichaam heb.”
Hoewel de vele flashbacks naar het criminele verleden van de familie McCarthy in het begin wat traag aanvoelen, blijken ze essentieel om de personages – met name vader Edward – tot leven te wekken. Gaandeweg grijpen deze tijdlijnen in elkaar en versnelt het tempo richting een dramatische finale.
Elke laatste adem is een gelaagde thriller waarin geweld en corruptie hand in hand gaan met tederheid en rechtvaardigheid. De parallelle verhaallijn rondom het kleine meisje is verbijsterend en geeft het boek de diepgang van een psychologische thriller van het hoogste niveau.
Michael Robotham wordt door grootheden als Stephen King niet voor niets een "absolute meester" genoemd. In Elke laatste adem, het tweede deel in de reeks rondom Philomena McCarthy, bewijst hij opnieuw waarom. Robotham vlecht een complex web van Londense misdaad, familieloyaliteit en morele dilemma’s tot een ijzersterke thriller.
Philomena 'Phil' McCarthy is een vrouw die op een koord danst. Als ambitieuze agente bij de Metropolitan Police probeert ze een integere carrière op te bouwen, terwijl haar achternaam in de Londense onderwereld juist angst inboezemt. Hier botsen twee werelden. Haar vader en ooms zijn beruchte gangsters, een feit dat haar argwanende chef haar maar al te graag inwrijft.
Wanneer Phil tijdens een nachtelijke patrouille de vijfjarige Daisy alleen op straat aantreft, zet dit een keten van gebeurtenissen in gang die haar privéleven en haar werk onherroepelijk laten botsen. Een bloedige inbraak en een spectaculaire overval op een juwelier wijzen namelijk in één richting: haar eigen vader, Edward McCarthy.
“Hetzelfde bed. Dezelfde kamer. Mijn handen vastgetapet. Mijn mond gekneveld. De halsband op zijn plek. Mijn blouse is vochtig en mijn neusvleugels trillen als ik een vleug van mezelf ruik. Ik wist niet wat ik van de halsband kon verwachten. Ik dacht dat ik de pijn wel kon verbijten, maar hij velde me als een taser.”
Robotham legt menselijkheid in zijn personages, vooral de interactie tussen Phil en de kleine Daisy is prachtig neergezet. Daisy praat en reageert als een echt kind, wat de emotionele lading van het verhaal vergroot.
De stad fungeert als een levendig decor. Dankzij de vloeiende beschrijvingen voel je de grauwe spanning van de achterbuurten en de hectiek van het politiebureau.
De strijd van Phil – moet ze haar collega's vertrouwen die haar wantrouwen, of haar criminele familie die onvoorwaardelijk van haar houdt? – vormt de emotionele ruggengraat van het boek.
Dit is meer dan een actiethriller; het is een psychologisch onderzoek naar de vraag of je ooit echt kunt ontsnappen aan je afkomst.
“Hij kijkt naar me op en glimlacht, en dan zie ik bloed opwellen op het voorpand van zijn uniform en ik hoor het geluid van de kogel, terwijl die uit zijn lichaam komt en dicht langs mijn hoofd vliegt. Een paar tellen later druppelt er bloed uit de zijkant van zijn mond en hij valt op zijn knieën en dan op zijn gezicht, en ik gil totdat ik geen geluid meer in mijn lichaam heb.”
Hoewel de vele flashbacks naar het criminele verleden van de familie McCarthy in het begin wat traag aanvoelen, blijken ze essentieel om de personages – met name vader Edward – tot leven te wekken. Gaandeweg grijpen deze tijdlijnen in elkaar en versnelt het tempo richting een dramatische finale.
Elke laatste adem is een gelaagde thriller waarin geweld en corruptie hand in hand gaan met tederheid en rechtvaardigheid. De parallelle verhaallijn rondom het kleine meisje is verbijsterend en geeft het boek de diepgang van een psychologische thriller van het hoogste niveau.
1
Reageer op deze recensie
