Knappe fictie

Tom Egeland behoort tot een van mijn favorieten. Zijn thrillers zijn nagelbijtend, zijn eerdere mystieke thriller Het einde van de cirkel spannend en informerend. Dat geldt ook voor het vervolg, De hoeders van het verbond, opnieuw met de albino wetenschapper Björn Belto als hoofdpersoon. Deze wat wereldvreemde, stuntelige archeoloog gaat nu op zoek naar een mysterieus verband tussen Vikingen uit de 9 eeuw en het oude Egypte. Die voorvaders van Belto hebben een graftombe in het land van de farao's leeggeroofd en zonder het bewust te weten een zeer interessante mummie 'gekaapt'. Via oude manuscripten, aangebrachte tekens, schrifttekens (runen) komt Belto enerzijds dichter bij de waarheid, anderzijds raakt hij letterlijk steeds verder weg van de oorspronkelijke vindplaatsen. Er lopen diverse verhaallijnen door elkaar: een geschiedenis over de kerstening van Noorwegen door Viking koning Olav de Heilige, het verhaal van zijn trouwe metgezel Bard, over de Egyptische hogepriester Asim, de IJslandse Snorricodex etc die allen een licht doen schijnen op de zoektocht van Belto. Uiteindelijk komt hij in zijn speurtocht terecht in Island, Rome tot op de Dominicaanse republiek. En dat dankzij de hoeders van een eeuwenoud geheim. Een vergelijking met de verhalen van Dan Brown wordt gemaakt in de vakpers. Evenals Brown verweeft Egeland de verhalen tot een ongelooflijke gebeurtenis. Soms is het wat vergezocht, maar daarentegen is het geheel sterkt geconstrueerd. Ook Belto moet geheimtaal ontrafelen. In dit geval oude runenteksten, andere oude geschriften in nauwelijks gangbare talen, die dan ook nog eens gecodeerd zijn. En net als Robert Langley lost ook deze Belto de cryptische aanwijzingen, die al eeuwenlang onoplosbaar leken, na enig zuchten en steunen op. Ach... dat soort magische verdichtselen neem je op de koop toe, als het verhaal maar spannend, informerend en voortgaand is. De karakters die Egeland schets zijn hier en daar wat flets, daar waar anderen er juist sterk op staan. Vergezocht allemaal? Ach... een beetje fantasie kan geen kwaad in deze no-nonsense tijd. Zeker als het fictie betreft....