moeizame start. te veel gevlochten

Op de achterflap te lezen wordt dit boek lovend beoordeeld door onder meer de Daily Express en The Times. De psychopaat in De Verzamelaar wordt zelfs vergeleken met de pyschopaat aller tijden, Hannibal Lector. Eerst zien, dan geloven is mijn credo. Ik heb het nl niet zo op de advertorial-achtige oneliners. In dit geval dus eerst lezen, dan geloven. En het kostte heel wat moeite. Naar mate het boek vordert begrijp je wel waar die vermeende spanning op slaat. Maar de eerste 100 bladzijden waren een strijd... Warrig verhaal, van de hak op de tak. Onduidelijke personages en waarom moeten ze Frith, Foyles en Fitzroy heten? Waarom niet pakweg Nicols, James en McKerry voor mijn part. De al vaag omschreven personages zijn in het verhaal nauw met elkaar verbonden en menigmaal heb ik een hoofdstuk opnieuw moeten lezen om goed te kunnen duiden wie wie nu is. Daarbij pent Cummins eveneens enkele overbodige tussenpassages (gewoon hoofdstukken) die nauwelijks gevolgen of verklaringen voor het gebeurde en te gebeuren staande ontwikkelingen hebben. Volkomen overbodig dus. Eenmaal op gang -maar ik snap het als je het boek na de eerste worsteling naast je neer legt- worden de lijnen duidelijker en krijgt het verhaal impact. De gebeurtenissen volgen elkaar snel op, het net rond de psychopaat -die botten van misvormde personen verzamelt- sluit zich meer en meer. De plot is wat goedkoop na zo'n minutieus opgebouwde climax. Zeker een spannend verhaal, maar het had consistenter, strakker en minder uitgewaaierd kunnen zijn. Dan had ik de quote van de Daily Express en de Times kunnen bevestigen. Nu niet.