Bijna perfect griezelverhaal

Nadat zijn ouders omkomen in een ongeluk verhuist de veertienjarige Richard naar het stadje Ballantyne, daar gaat hij bij zijn oom en tante wonen. Richard wordt er niet echt opgenomen door de inwoners en zijn klasgenoten. Als er een klasgenootje verdwijnt en Richard is de laatste die hem gezien heeft, gelooft niemand zijn verhaal. Het klasgenootje is namelijk verdwenen in een telefooncel... Aangezien niemand Richard gelooft, besluit hij zelf op onderzoek te gaan. Alleen is niets wat het lijkt.

Voor mij is dit pas het tweede boek dat ik lees van Jo Nesbø, ik las lang geleden het eerste boek van de Harry Hole-reeks maar die kon me niet echt boeien. Maar toen ik de achterflap van dit boek las dacht ik, ik geef het nog een kans want ik hou wel van een goed griezelverhaal.

De achterflap en het eerste hoofdstuk zorgen al meteen voor de perfecte horror-vibe en ik had heel veel zin om erin te vliegen. De schrijfstijl zorgde ervoor dat ik echt door het boek vloog. Het verhaal hield me lang in zijn greep maar viel jammer genoeg ten prooi aan een valkuil dat geregeld wel eens voorkomt bij dit genre boeken (sorry voor de vage omschrijving maar ik wil niets spoilen). Moest het boek op een ander punt gestopt zijn dan waar het nu eindigt, dan was dit voor mij een fantastisch horrorverhaal!

De verschillende delen van het boek leken allemaal hun eigen genre (horror, psychologie, ...). Het voelde soms aan alsof Nesbø twijfelde welk genre boek hij zou schrijven.

Bedankt aan Hebban en Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar in ruil voor een eerlijke review!