Zolang het donker blijft hebben we altijd nog vuurvliegjes

Dit boek was alles wat ik verwachtte en nog zo veel meer! Zoals ik al van verschillende kanten had gehoord, heeft dit boek een heerlijke luchtige en vlotte schrijfstijl. Ik vind het ontzettend knap hoe Harry Cook lastige thema’s zoals homohaat en conversietherapie behandeld en weet om te zetten in een bericht vol positiviteit. Doordat het verhaal begint met wat kortere hoofdstukken die duidelijk uitleggen wat er allemaal is gebeurd en waarom Fin nu is waar hij is, word je als lezer meteen in het verhaal meegetrokken. Hiernaast vond ik het ontzettend fijn en leuk om zowel vanuit Fin’s als Rye’s perspectief te lezen. Zo kom je leuke dingen te weten over beide personages die je niet zo snel opmerkt als het verhaal maar vanuit een kant wordt verteld.

Zowel Fin als Rye zijn goed en sterk geschreven karakters die ieder hun eigen groei doormaken gedurende het verhaal. Fin is in het begin een jongen die een harde klap te verduren heeft gehad en voorlopig niks meer met jongens te maken wilt hebben. Hij is bang dat zijn ouders hem nooit zullen accepteren zoals hij is en vreest dat hetzelfde geldt voor alle andere mensen om hem heen. Wanneer hij Polly, June en Rye ontmoet merkt hij langzaam dat er wel degelijk mensen bestaan waarbij hij zichzelf kan én mag zijn zonder veroordeeld te worden. Zijn nieuwe vriendengroep helpt hem geloven in zichzelf en helpt hem uiteindelijk door te dringen tot zijn ouders. Rye is in het begin een jongen die zijn plek in de wereld al gevonden lijkt te hebben. Zijn moeder steunt hem door dik en dun, hij heeft de beste vrienden die hij zich kan wensen en heeft zelfs al een vriendje. Langzaam leert hij in te zien dat zijn huidige relatie niet goed voor hem is en vind hij de kracht om de regie in eigen handen te nemen en voor echt geluk te gaan.

Zoals gezegd behandeld dit verhaal enkele pittige thema's die sterk aan bod komen maar gelukkig niet al te zwaar beschreven worden. Hiernaast zijn er ook ontzettend veel mooie vriendschappelijke en romantische momenten te vinden in het verhaal. Ik vond het heerlijk om te lezen hoe Fin meteen na zijn verhuizing een nieuwe vriendengroep vind die hem accepteert zoals hij is en elkaar door dik en dun steunen. Samen vechten ze niet alleen voor elkaar maar voor het mooier maken van de wereld stukje bij beetje. Hiernaast zijn de momenten tussen Fin en Rye met ontzettend veel liefde en zorg beschreven. De muziek verwijzingen, het speciale plekje van Rye bij het meer en het terugkerende thema van vuurvliegjes zorgt voor precies de juiste sfeer en hoopvolheid die de lezer en de personages uit het boek nodig hebben om weer door te gaan met vechten voor wat ze staan.

Dit boek laat op een prachtige wijze zien dat iedereen mag zijn wie hij is en dat iedereen het verdiend om zichzelf gerepresenteerd te zien op alle mogelijke plekken. Juist het feit dat sommige mensen denken dat schrijvers alleen maar diverse karakters in hun verhalen gebruiken om mee te gaan met een ‘’trend’’ laat nog maar eens verdomd goed zien dat de complete ‘’acceptatie’’ van ieder mens, ongeacht hun huidskleur, aandoeningen, gender en seksuele voorkeur nog altijd niet bereikt is. Zolang dit niet gebeurd en nog veel langer daarna blijven we boeken nodig hebben zoals deze van Harry Cook. Boeken die ons laten zien dat er geen norm voor normaalheid bestaat. Ieder mens is uniek en verdient een uniek leven, vol met duizenden vuurvliegjes om je te leiden in het donker zolang het ook maar nodig mag zijn. Helemaal tot aan het licht.