"Ik wijs af, zodat ik zelf nooit kan worden afgewezen"

“Ik wijs af, zodat ik zelf nooit kan worden afgewezen”. Als een rode draad houdt het hoofdpersonage Antara zich aan deze zin, of noem het lijfsbehoud. Liefdeloos opgegroeid met een afwezige vader en een moeder die haar liefde aan haar goeroe schenkt, vlucht het hoofdpersonage in haar kunst.

De verhouding tussen Antara en haar moeder is als een mishandelde vrouw in een relatie. De misdadiger is nu de moeder. Antara kan niet met, maar ook niet zonder haar. In gedetailleerde beschrijvingen zet de auteur neer hoe verwrongen de relatie tussen moeder en dochter eigenlijk is.

Hoewel het boek mij niet echt greep, daarvoor bleef Antara als personage te steriel, vind ik het verhaal intrigerend. Als het boek uit is, blijft één zin specifiek hangen: “Je kunt je beter zorgen maken om je eigen gekte in plaats van die van mij”.

[PS: mocht het tot een herdruk komen, een verklarend woordenlijstje van de diverse Indiase termen is handig. Nu moest ik steeds naar google. En als tweede: ik ben totaal verliefd op de omslag. ]