Western novel

Qua categorie een lastig in te delen boek. Western novel komt er misschien nog het dichtste bij, omdat het in Texas speelt en een van de boeiendste ingrediënten die het verhaal inkleuren een uitvoerige beschrijving is van het harde leven - dicht bij de natuur - van de Comanches.

Maar voor hetzelfde geld noem je De Zoon een historische roman, omdat het ook gaat over de ontstaansgeschiedenis van de ‘Lone Star State’. Die wordt weliswaar niet heel exact beschreven, maar meer met grove penseelstreken: de oorspronklijke bewoners van Texas, de indianen, krijgen te maken met de Europese kolonisten. Die liggen op hun beurt overhoop met de Mexicanen. De Mexicanen worden verjaagd door Amerikaanse veeboeren, die vervolgens weer weggeconcurreerd worden door snel rijk geworden oliebaronnen.

En tenslotte zou je kunnen spreken van een familieroman, omdat de drie hoofdpersonen elk afzonderlijk deel uitmaken van drie opeenvolgende generaties van de familie McCullough.
De stamvader Eli wordt als jonge jongen door de indianen ontvoerd, verblijft een aantal jaren bij hen en neemt hun leefwijze over. Wanneer de indiaanse cultuur ten onder gaat, keert hij terug naar het ‘normale’ leven en legt de basis voor het familiefortuin.
Zijn zoon Peter volgt hem op, maar worstelt zijn leven lang met het uitmoorden van hun buren, de ranchersfamilie Garcia door de McCulloughs. En tenslotte is daar Peter’s kleindochter Jeanne Anne die zich moet zien te handhaven in die wereld van Dallas en Dynastie waar Texas uiteindelijk toe verworden is.

Het boek leest bijzonder prettig, maar af en toe moet je flink schakelen omdat het verhaal is ingedeeld in hoofdstukken genoemd naar een van de drie hoofdpersonen die elk hun eigen geschiedenis beleven. Het is daarom ook handig dat er voorin het boek een stamboom is afgedrukt. Ik moest daar regelmatig gebruik van maken, omdat ik anders het spoor bijster dreigde te raken.

In die zin deed het boek me een beetje denken aan Schorshuiden van Annie Proulx, dat dezelfde ingredienten kent. Alleen speelt dat in het noorden van de VS en heeft de ontbossing van Amerika als centraal thema.

Minpuntje van de lijvige roman (600 pagina’s) is dat het misschien iets korter had gekund. Ik kreeg ook het gevoel dat Meyer een beetje moeite had er een eind aan te breien. Tekenend is dat de hoofdstukken naar mate het einde nadert steeds korter worden

Philip Meyer was voor mij een grote onbekende, maar blijkt tot de eredivisie van grote Amerikaanse schrijvers te behoren. Hij debuteerde met ‘American Rust’, hier adequaat vertaald als Roest. Die ga ik zeker lezen.