Lezersrecensie
Wonderschoon
‘Mijn kinderjaren in de Provence’ bestaat eigenlijk uit twee boeken: ‘De gloriedagen van mijn vader’ en ‘Een kasteel voor mijn moeder’ (samen 416 pagina’s). Uitgeverij De Geus bracht deze jeugdherinneringen van de Franse toneelschrijver en cineast Marcel Pagnol in 2017 gebundeld uit.
In totaal beslaan de memoires van Pagnol (1895-1974) vier delen. De bovengenoemde eerste twee verschijnen in Frankrijk al in 1957. Het derde deel, ‘Les temps des secrets’ komt in 1960 uit, terwijl ‘Le temps des amours’, het laatste en vierde deel postuum in 1977 verschijnt. Die twee laatste delen zijn bij mijn weten niet in het Nederlands vertaald.
Het is te hopen dat dat alsnog gaat gebeuren, want het vakantie-avontuur van het gezin Pagnol, beschreven door de ogen van de 8-jarige Marcel, is wonderschoon. We schrijven 1903, een tijd waarin alles nog heerlijk langzaam gaat en Marcel en zijn familie zich met de paardentram en vervolgens nog een forse wandeling bepakt en bezakt naar hun vakantiebestemming begeven: het gehucht La Treille op 15 kilometer van hun woonplaats Marseille.
Daar heeft vader Pagnol, een gezagsgetrouwe onderwijzer, een aftandse, leegstaande villa gehuurd midden in de prachtige Provence. En daar ‘begonnen de mooiste dagen mijn leven’, zoals Marcel schrijft.
Indiaantje spelen met zijn kleine broertje Paul. Op jacht met zijn vader en oom Jules, waarbij Marcel en zijn nieuwe vriend Lili als ‘jachthonden’ fungeren. Vader Joseph maakt zich onsterfelijk in de streek door als beginnende jager met zijn oeroude jachtgeweer in een keer twee zeldzame steenpatrijzen (bartavelles) te schieten.
Marcel en Lili jagen zelf ook, maar gebruiken daarbij vallen die ze overal in het ruige landschap plaatsen. Tijdens die tochten ruik je als het ware de tijm, rozemarijn en de lavendel, maar zie je ook de bij ons niet veel voorkomende terpentijn- en aardbeibomen.
De beschrijving van de jachtbuit is wel even wennen, want de jongens verschalken zangvogels als merels en lijsters, maar ook klapeksters, patrijzen, konijnen en hazen. Alles gaat ’s avonds aan het spit of wordt als culinaire lekkernij verkocht. Maar ja, het zijn andere tijden en andere gewoonten.
En dat is nou juist de charme van het boek, dat me een beetje deed denken aan ‘Twee weken weg’ van R.C. Sheriff dat begin vorige eeuw speelt aan de Engels zuidkust.. Ook zo’n nostalgisch meesterwerkje dat speelt in een tijd dat de zomers veel langer ,mooier en onbekommerder leken dan die van nu.
In totaal beslaan de memoires van Pagnol (1895-1974) vier delen. De bovengenoemde eerste twee verschijnen in Frankrijk al in 1957. Het derde deel, ‘Les temps des secrets’ komt in 1960 uit, terwijl ‘Le temps des amours’, het laatste en vierde deel postuum in 1977 verschijnt. Die twee laatste delen zijn bij mijn weten niet in het Nederlands vertaald.
Het is te hopen dat dat alsnog gaat gebeuren, want het vakantie-avontuur van het gezin Pagnol, beschreven door de ogen van de 8-jarige Marcel, is wonderschoon. We schrijven 1903, een tijd waarin alles nog heerlijk langzaam gaat en Marcel en zijn familie zich met de paardentram en vervolgens nog een forse wandeling bepakt en bezakt naar hun vakantiebestemming begeven: het gehucht La Treille op 15 kilometer van hun woonplaats Marseille.
Daar heeft vader Pagnol, een gezagsgetrouwe onderwijzer, een aftandse, leegstaande villa gehuurd midden in de prachtige Provence. En daar ‘begonnen de mooiste dagen mijn leven’, zoals Marcel schrijft.
Indiaantje spelen met zijn kleine broertje Paul. Op jacht met zijn vader en oom Jules, waarbij Marcel en zijn nieuwe vriend Lili als ‘jachthonden’ fungeren. Vader Joseph maakt zich onsterfelijk in de streek door als beginnende jager met zijn oeroude jachtgeweer in een keer twee zeldzame steenpatrijzen (bartavelles) te schieten.
Marcel en Lili jagen zelf ook, maar gebruiken daarbij vallen die ze overal in het ruige landschap plaatsen. Tijdens die tochten ruik je als het ware de tijm, rozemarijn en de lavendel, maar zie je ook de bij ons niet veel voorkomende terpentijn- en aardbeibomen.
De beschrijving van de jachtbuit is wel even wennen, want de jongens verschalken zangvogels als merels en lijsters, maar ook klapeksters, patrijzen, konijnen en hazen. Alles gaat ’s avonds aan het spit of wordt als culinaire lekkernij verkocht. Maar ja, het zijn andere tijden en andere gewoonten.
En dat is nou juist de charme van het boek, dat me een beetje deed denken aan ‘Twee weken weg’ van R.C. Sheriff dat begin vorige eeuw speelt aan de Engels zuidkust.. Ook zo’n nostalgisch meesterwerkje dat speelt in een tijd dat de zomers veel langer ,mooier en onbekommerder leken dan die van nu.
1
Reageer op deze recensie
Meer recensies van Paulus
Gesponsord
Eén wens. Twee levens. Een onvergetelijke vriendschap. Schrijf je nu in voor de Hebban Leesclub.
Een hilarische en spannende donkere romcom met een bloederig randje.
In Broers laat Carolijn Visser via haar familieverhaal zien hoe kunstenaars de behoudende naoorlogse sfeer doorbraken. Lees hier over het Mezza Boek van de Maand.
